“Κάποια στιγμή” δεν θα γίνει απολύτως τίποτα

0 Shares

Ζούμε σε μια κοινωνία που όλο και περισσότερο, ο άνθρωπος πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις για τον εαυτό του. Είναι τόσες πολλές οι πληροφορίες και οι ευκαιρίες που εμφανίζονται μπροστά μας πέρα από κάθε άλλη φορά στην ανθρώπινη ιστορία. Κάθε απόφαση έχει εκατομμύρια παρακλάδια και εμείς επιλέγουμε το καλύτερο σύμφωνα με τους πόρους και τα “πιστεύω” που διαθέτουμε. Πόσο εύκολα είμαστε διατεθειμένοι να τα παρατήσουμε και να αποκλίνουμε όλο και περισσότερο από τους στόχους και τις επιθυμίες μας? Καταλήγουμε στον συμβιβασμό. Χτίζουμε ένα μοντέλο στο μυαλό μας, το οποίο κάθε φορά που πράττουμε έξω από την πορεία μας, μας δίνει τις κατάλληλες δικαιολογίες. Μας πείθει ότι όλα είναι εντάξει και “μην στεναχωριέσαι κάποια στιγμή θα γίνουν όλα”.

“Κάποια στιγμή” δεν θα γίνει απολύτως τίποτα. Η ελπίδα και η επιθυμία δεν έχουν άμεση σχέση με την υλοποίηση. Φυσικά και πάντα θα υπάρχει η πρώτη νοητική δημιουργία. Αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή που ο οραματισμός μετατρέπεται σε φανταστικά σενάρια, που μας χάνουν χρόνο. Η πρώτη δημιουργία είναι άρρηκτα δεμένη με την υλοποίηση. Υλοποίηση, όχι στεγνός οραματισμός.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο όσο υπάρχει το κίνητρο για υλοποίηση, άλλο τόσο υπάρχει και το “φρένο”. Το φρένο μπορεί να πάρει διάφορες μορφές όπως αυτή του γενετικού και περιβαλλοντικού ντετερμινισμού, οι οποίοι λένε ότι για όλα φταίνε οι παππούδες μας, η κυβέρνηση, οικονομική κατάσταση, η οικογένεια μου, ο σκύλος μου, κτλ…

Δεν αντιλέγω… φταίνε (ειδικά ο σκύλος ). Αλλά με βοηθάει πραγματικά αυτό το σκεπτικό στην “προσωπική μου αποστολή”? Ή απλά βγάζει τον αντιδραστικό μου εαυτό στη επιφάνεια, κάνοντας με ανήμπορο να ανταπεξέλθω στην πραγματικότητα; Δίνοντας έτσι τη λιγότερη έμφαση στον εαυτό μου.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει φίλους και τους ίδιους μας τους εαυτούς;

“Εντάξει θα μπορούσα να κάνω “αυτό”.. αλλά δες τον άλλον τι κάνει!! Δεν με βοηθάει καθόλου. Ή με δυσκολεύει.” “ Δηλαδή τόσο δύσκολο του είναι να κάνει το “τάδε πράγμα” ;”

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο σε μια υπηρεσία, ο οποίος θέλει να πάρει ένα έγγραφο. Πάει σε λάθος υπάλληλο και συμπληρώνει την φόρμα και τα δικαιολογητικά που χρειάζονται. Ο υπάλληλος του λέει ότι δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Ο πελάτης αρχίζει και διαμαρτύρεται για την κατάσταση και για το σύστημα κτλ. Φταίει ο υπάλληλος? Αν ο πελάτης ηρεμήσει ίσως ακούσει τις διορθώσεις του υπαλλήλου, για το «που» και το «πως» μπορεί να πάρει το έγγραφο που θέλει.

Όταν νευριάζουμε με άλλες συμπεριφορές και τις συνδέουμε με δικούς μας στόχους, καλύτερα να κοιτάξουμε στον καθρέφτη.

Αν συνεχίσουμε τον παραπάνω παραλληλισμό, ο πελάτης τα παρατάει και πηγαίνει σπίτι του, με νεύρα και απογοήτευση, διότι δεν πήρε το έγγραφο.

Δικαιολογίες υπάρχουν άπειρες.

Η αναβολή ενισχύει την μεγαλοποίηση των πάντων ακόμα και της πιο απλής πράξης.Δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, είναι ανθρώπινο. Αρχίζει και γίνεται μια “λούπα” στεναχώριας. Όλοι μπορούν να βγουν από την “λούπα”, άλλες φορές είναι δύσκολο και άλλες εύκολο. Μάλιστα τις περισσότερες φορές που το θεωρούμε εύκολο, είναι η απόδειξη ότι το έχουμε πετύχει στο παρελθόν.


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.