Ο Εγκέφαλός μας, ένα Σφουγγάρι!

0 Shares

Είμαστε σφουγγάρια. Όλοι μας λίγο-πολύ το έχουμε παρατηρήσει τον βαθμό με τον οποίον επηρεαζόμαστε από τον περίγυρο μας. Μάλιστα λέγεται ότι ήμαστε ο μέσος όρος των 6 πιο κοντινών μας ανθρώπων. Για παράδειγμα, έχεις περάσει τόσο χρόνο μαζί με έναν άνθρωπο , που μπορείς να τον/την κοιτάξεις στα μάτια και να καταλάβεις, τι θέλει να σου πει. Δίνει στην ατμόσφαιρα μια μαγική νότα. Όταν μιλάς με φίλους δεν μαγεύεσαι τόσο, αλλά είναι εξίσου ωραίο και αστείο, ειδικά όταν είσαι σε μια μεγάλη παρέα και ξαφνικά γελάς μόνο εσύ και αυτός.

Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για γρήγορη και άμεση επικοινωνία μεταξύ φίλων, ζευγαριών, συναδέλφων κτλ.
Από τη άλλη μεριά, τι συμβαίνει όταν δίνουμε τον περισσότερο χρόνο της καθημερινότητας σε παρέες και φίλους; Αναφέρομαι σε καταστάσεις που ο άνθρωπος δεν μπορεί να περάσει ούτε ένα απόγευμα μόνος του. Όχι ντάξει… μπορεί να περάσει ένα απόγευμα μόνος του….στο facebook. Δεν θα κράξω το facebook, πιστεύω ότι είναι πολύ χρήσιμο, αρκεί να το χρησιμοποιείς προς όφελος σου.

Πριν καιρό μιλούσα με ένα φίλο και μου είχε πει μια κουβέντα από έναν Έλληνα ψυχολόγο.“Η πραγματικότητα είναι ουδέτερη μέχρι να μπει ο παρατηρητής”. Τι γίνεται λοιπόν όταν ο παρατηρητής, δίνει περισσότερη αξία στους ανθρώπους που είναι γύρω του, με αποτέλεσμα να παραμελεί τον χρόνο που δίνει στον ίδιο. Σαν “σφουγγάρι” ο εγκέφαλος του, καταγράφει συμπεριφορές, αντιλήψεις ακόμα και κινήσεις του σώματος. Όταν έρχεται η στιγμή που τα αναπαράγει, δεν καταλαβαίνει καν ότι δεν είναι δικά του. Παράλληλα νιώθει καλά γιατί δέχεται επιβεβαίωση από την κοινωνική ομάδα, αναπτύσσεται μια “λούπα” όπου ο παρατηρητής δίνει μεγάλη υπόσταση στις απόψεις των άλλων και επισκιάζει τις δικές του.

Ο εγκέφαλος του αρχίζει να κατασκευάζει “μονοπάτια” , τα οποία τον αποξενώνουν όλο και περισσότερο από τη δικιά τουαυθεντική έκφραση. Η ειλικρινής συμπεριφορά, περνάει μέσα από φίλτρα. Αναλώνεται στον κοινωνικό καθρέφτη που το λέει “Δεν περίμενα να τα πας τόσο καλά”, “πολύ εγωιστής είσαι” ή “Μα είναι πολύ απλό…γιατί δεν το καταλαβαίνεις?” και γενικότερα προβολές που δείχνουν τις ανησυχίες των ανθρώπων που εκφράζονται έτσι.

 Εδώ και χρόνια ακούω συχνά σε συζητήσεις κυρίως από ανθρώπους που συγκατοικούν να λένε “θέλω να ηρεμήσω, λίγο , αγαπώ τους φίλους μου αλλά δεν γίνεται το σπίτι να έχει συνέχεια κόσμο, θέλω περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου”. Αυτό που ακούγεται σε όλους μας πολύ απλό και παράλληλα θέλει χρόνο και επιμονή είναι η ύπαρξη ορίων. Τι μπορώ να δεχθώ και τι όχι, χωρίς όμως να στερώ από τον εαυτό μου την ελεύθερη έκφραση. Τα όρια μου τα φτιάχνω εγώ επειδή σέβομαι τον εαυτό μου. Δεν τα φτιάχνει κανένα κοινωνικό περιβάλλον. Όταν φτιάχνω εγώ τα όρια μου, αντίστοιχα φτιάχνω και τον χρόνο μου. Όλοι θέλουμε παραπάνω χρόνο, αγάπη, σεξ, χρήμα.

“Τι κάνω για αυτά?”           “Γιατί είμαι διατεθειμένος να τα παραβιάζω, τόσο συχνά;”

Φυσικά τα όρια αλλάζουν. Ο άνθρωπος εξελίσσεται και μαζί με αυτόν και αυτά που είναι ικανός να δεχθεί. Τα όρια δεν αναφέρονται σε ανθρώπους που λένε μερικές φορές “εγώ έτσι είμαι και δεν αλλάζω”. Αυτή η λογική ανήκει αλλού. Δεν θέλω να κρίνω.Ο καθένας χαράζει τη δικιά του πορεία, εμείς απλά βλέπουμε ένα μέρος της.

Για να πάω και από την άλλη μεριά. Η φιλία είναι από τις σημαντικότερες ανθρώπινες σχέσεις. Το “σφουγγάρι” μπορεί να απορροφήσει πολύ σημαντικά πράγματα από την ανταλλαγή απόψεων, και πέρα από τις συζητήσεις κτλ, όταν θυμάσαι τις καλύτερες στιγμές της ζωής σου, θα είναι σίγουρα μέσα σε αυτές, οι φίλοι σου. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι το πόσο σημαντική είναι παράλληλα η ενασχόληση με τον εαυτό μας. Σε καμία περίπτωση δεν λέω να αποξενωθούμε από τον κοινωνικό κύκλο, ούτως ή άλλως εδώ που φτάσαμε, μαζί φτάσαμε.


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.