«Πόσα «φίλτρα» θα βάλω στην έκφραση μου για να είμαστε όλοι καλά και να μην παρεξηγηθεί κανένας;»

Ο ανθρωπολόγος Robin Dunbar υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος που ένα μέρος του εγκεφάλου μας (neocortex) είναι μεγάλο,  είναι για  να μπορούμε να ζούμε σε μεγαλύτερες ομάδες και να είμαστε κοινωνικοί μέσα σε αυτές. Μέσα από εξισώσεις , οι οποίες προέκυψαν από τα πειράματα του, κατέληξε στον αριθμό ατόμων που μπορούν να είναι σε μια ομάδα και να λειτουργούν αποτελεσματικά. Ο αριθμός αυτός υπολογίστηκε ότι είναι 150. Άρα για κάθε άτομο μέσα στην ομάδα δρα καλύτερα μέχρι τα μέλη αυτής να φτάσουν σε αυτό το όριο. Αν χωρίζαμε τις αλληλεπιδράσεις μέσα σε αυτήν την ομάδα σε δυάδες, έχουμε περίπου 10000 πιθανά ζευγάρια σχέσεων, είτε αυτές είναι επαγγελματικές, είτε φιλικές , οικογενειακές, ερωτικές κτλ.

Σε πόσες από αυτές φέρονται με αυθεντικό τρόπο ο ένας απέναντι στον άλλον;Σε πόσες κοιτάνε να είναι «ευγενικοί» ; ή να μην «στεναχωρήσουν» τον άλλον καταπιέζοντας με αυτόν τον τρόπο τις πραγματικές τους επιθυμίες;»  Όλοι λίγο-πολύ έχουμε ακούσει από φίλους ή ακόμα και από τους ίδιους μας τους εαυτούς φράσεις όπως :

  «Με ενοχλεί το «τάδε» σε αυτήν τη σχέση αλλά δεν θέλω να το πω γιατί θα μαλώσουμε»

Ή «σκέφτομαι πως θα του το πω»  ή «δεν ξέρω ακόμα πότε θα του/της το πω.»

Κάθε φορά που ακούω ή σκέφτομαι κάτι τέτοιο ο εγκέφαλος μου το μεταφράζει κάπως έτσι:  «Πόσα «φίλτρα» θα βάλω στην έκφραση μου για να είμαστε όλοι καλά και να μην παρεξηγηθεί κανένας;»

Μαζί με τον σωματικό πόνο υπάρχει και ο «κοινωνικός» πόνος. Ο πόνος της απόρριψης από μια παρέα, για παράδειγμα. Το αίσθημα της αποξένωσης από οποιοδήποτε κοινωνικό σύνολο. Οι δύο έννοιες απέχουν πολύ, όσον αφορά το είδος του πόνου. Για παράδειγμα όταν κάποιος χτυπάει ένας μέρος του σώματος του, σε σχέση με κάποιον που χώρισε με τον ερωτικό του σύντροφο είναι διαφορετικά πράγματα . Την ίδια στιγμή ο κοινωνικός με τον σωματικό πόνο ασκούν την ίδια «δύναμη» στον άνθρωπο που τα βιώνει.

Είναι σαν να έχουμε δύο διαφορετικά αέρια στον ίδιο χώρο που βρίσκονται σε ισορροπία και εξισώνουμε τα χημικά δυναμικά τους.  Τα δύο είδη, κοινωνικός και σωματικός πόνος δεν είναι ίδια, αλλά όπως και τα αέρια μπορούν να εξισωθούν στο σύστημα που λέγεται άνθρωπος. Για αυτό υπάρχουν και  εκφράσεις,  όπως   «μου ράγισε την καρδιά» , όπου η μεταφορική έννοια, δεν είναι  τόσο μεταφορική όσο νομίζουμε.

Από την άλλη μεριά για πόσο θα επικεντρωνόμαστε στο πόνο της απόρριψης, καλύπτοντας με μικρά σταθερά βήματα την προσωπικότητα μας; Μπορούμε να προσφέρουμε και να δεχθούμε πολύ περισσότερα πράγματα, όταν ήμαστε χαλαροί με τον εαυτό μας και κατ επέκταση με αυτά που έχουμε να πούμε.  Πάντα θα υπάρχει κάποιος που δεν θα μας συμπαθεί.

Πάντα όμως θα υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν να ακούσουν τι πιστεύουμε εμείς χωρίς «φίλτρα». 

Στόχος κάθε σχέσης, μεταξύ ανθρώπων είναι η ελευθερία, δίνοντας  βάση σε αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους και τοποθετώντας  τα όρια μας. Γιατί να είσαι σε οποιοδήποτε σχέση αν καταπιέζεσαι και επικεντρώνεσαι στον φόβο της αντίδρασης του άλλου ή των άλλων γύρω σου;

Φυσικά  και οφείλουμε να φέρουμε ευθύνη των όσων λέμε χωρίς να » πετάμε»απερίσκεπτα ό,τι μας έρχεται στο κεφάλι. Πρώτα έρχεται ο ίδιος μας ο εαυτός και μετά ο συνομιλητής μας.  Οι περισσότεροι παίρνουμε καθολικά τη φράση που μας έλεγαν όταν ήμαστε μικροί  «Να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις!!» , καταλήγοντας να βάζουμε αυτόν που έχουμε απέναντι μας σε πρώτη μοίρα και εμάς σε δεύτερη.


Διαφήμιση


Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.