Μπορεί να ξεπεραστεί η αναβλητικότητα;

Μπορεί να ξεπεραστεί η αναβλητικότητα;
9 Shares

Θυμάμαι όταν ήμουνα σχολή και γυρνούσα σπίτι, ενώ απολάμβανα την άνεση του λεωφορείου 16 (οι φοιτητές στα Γιάννενα με νιώθουν), είχα στο μυαλό μου όλα αυτά τα πράγματα που ήθελα να κάνω. Είτε είχε να κάνει με διάβασμα για τη σχολή είτε να ασχοληθώ με τη μουσική. Τις περισσότερες φορές απλά θα περνούσε η ώρα είτε με games, είτε άραγμα με φίλους κτλ και όταν ξάπλωνα το βράδυ θα ήμουνα «πω ρε φίλε πως πέρασε έτσι η ώρα..».H αναβλητικότητα ήταν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μου.

Λίγα χρόνια αργότερα έχει μειωθεί, δε μπορώ να πω, αλλά και πάλι υπάρχουν φορές που  συμβαίνει. Φορές που γυρνάω από τη δουλειά και ενώ ήθελα να γράψω ένα άρθρο ή να διαβάσω ένα βιβλίο αλλά καταλήγω σε φάση Netflix and chill. Αν και τώρα τελευταία έχω βρει τη «μέση λύση» η οποία απαντάει στο όνομα mentor box.

Σε ένα από τα βιβλία στο mentorbox, με τίτλο «Train your brain for success» παρουσιάζονται πολύ παραστατικά οι κύριοι λόγοι που βαριόμαστε να κουνηθούμε, μεταθέτοντας τους στόχους και τις υποχρεώσεις μας για «αύριο». Θα χρησιμοποιήσουμε τον κορμό του βιβλίου και στη συνέχεια θα τους αναλύσουμε «baktoblog style».

  • Μας είναι δυσάρεστο
  • Εύκολες εναλλακτικές
  • Υπάρχει μεγάλο κενό μεταξύ επιβράβευσης και της δουλειάς που κάνουμε
  • Φόβος για αποτυχία
  • «Υπερφόρτωση»

Μας είναι δυσάρεστο

Αν σε ρωτούσα «Σου αρέσει να ασχολείσαι με τα φορολογικά σου».

Το πιο πιθανό είναι να μου απαντούσες «όχι»… έκτος και αν είσαι λογιστής …και πάλι δεν είναι σίγουρο.

Καλώς ή κακώς υπάρχουν διάφορες διαδικασίες που δεν μας αρέσει καθόλου να κάνουμε, αλλά παρόλο αυτά είμαστε υποχρεωμένοι να τις διεκπεραιώσουμε. Μπορεί αυτές οι δουλειές, να είναι ακόμα και μέρος ενός δικού μας στόχου και όχι κάποια υποχρέωση.

Ο εγκέφαλος μας το ξέρει πολύ καλά αυτό, οπότε ο πόνος που δέχεται εκείνη την ώρα δρα ως ανασταλτικός παράγοντας.

Ο συναισθηματικός πόνος που δεχόμαστε όσο μικρός και αν είναι, υπάρχει. Μάλιστα για τον εγκέφαλο μας ο συναισθηματικός με τον «φυσικό» πόνο δεν έχει καμία απόλυτός διαφορά. Οι φράσεις «Μου ράγισε την καρδία» ή «Με πλήγωσε» δεν έχουν βγει τυχαία (για περισσότερα διάβασε το βιβλίο Social του Matthew Lieberman).

Ο συναισθηματικός πόνος που δημιουργείται στον εγκέφαλο μας είναι πρακτικά το πρώτο σκαλοπάτι προς την αναβλητικότητα. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι με τις…

…εύκολες εναλλακτικές

Πιστεύω, πως μερικές φορές, οι περισσότεροι είμαστε «μάστορες» στο να κάνουμε οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία. Ακόμα και αν το ξέρουμε βαθιά μέσα μας, μπορούμε να βρούμε διάφορες δικαιολογίες για να αποφύγουμε μια δράση η οποία βραχυπρόθεσμα θα μας φέρει έστω και λίγο συναισθηματικό πόνο.

Εκεί έγκειται και η έννοια της πειθαρχίας και της φράσης:

«Θα κάνω αυτό που έχω βάλει στόχο, ακόμα και αν νιώθω διαφορετικά»

Οι πιο γνωστές «εύκολες εναλλακτικές»:

  • Social media
  • Emails
  • Games

Οι παραπάνω εναλλακτικές δεν σημαίνει ότι είναι «λάθος τρόπος ζωής κτλ» αλλά το ότι είναι οι πιο σύνηθες «ένοχοι» όσον αφορά την αναστολή διάφορων καθημερινών στόχων που θέτουμε.

Μπορεί να ξεπεραστεί η αναβλητικότητα;

Για παράδειγμα, προσωπικά απολαμβάνω πολύ τα games. Το θέμα δεν είναι στο μέσο, αλλά πως και πότε το χρησιμοποιούμε. Έχω περάσει φάσεις που τα χρησιμοποιούσα ως «μούδιασμα» και περιόδους που απλά απολάμβανα το παιχνίδι και την εμπειρία που μου έδινε.

Μεγάλο κενό μεταξύ επιβράβευσης και δουλειάς

Στον κόσμο της «αυτοβελτίωσης» μπορεί να συναντήσεις συχνά την φράση «επικεντρώσου στην διαδικασία και όχι στο αποτέλεσμα». Όπως οι περισσότερες ιδέες, έτσι και αυτή δεν είναι μονοδιάστατη.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχει μια μεγάλη «δόση αλήθειας» σε αυτή τη φράση. Παρατήρησε το και εσύ ότι η καλύτερη δουλειά σου πραγματοποιείται όταν δεν σκέφτεσαι το αποτέλεσμα και είσαι συγκεντρωμένος/η στην εκάστοτε διαδικασία για να πετύχεις αυτό που θέλεις.

Το αίσθημα αυτό μπορεί να περιγράφει με τη φράση:

«Θα μου άρεσε να πετύχω το στόχο μου, αλλά δεν εξαρτάται η ευτυχία μου από αυτό»

Από την άλλη μεριά, σε μερικές περιπτώσεις βοηθάει πάρα πολύ να  έχεις στο μυαλό σου τον λόγο για τον οποίο το κάνεις. Η αναβλητικότητα σημειώνεται όταν υπάρχει μεγάλο κενό μεταξύ της πράξης και της επιβράβευσης που θα λάβουμε. Όταν τελειώνεις μια δουλειά που δεν σου αρέσει και τόσο και λαμβάνεις «τα φρούτα» από τους κόπους σου, παρέχεις στον εγκέφαλο σου μια βιωματική εμπειρία. Με αυτόν τον τρόπο, στην επόμενη φαινομενικά δύσκολη δουλειά ο εγκέφαλος σου το μεταφράζει περισσότερο σαν πρόκληση, παρά σαν «συναισθηματικό πόνο».

Φόβος για αποτυχία οδηγεί σε αναβλητικότητα

Όλοι έχουμε βιώσει αυτό το συναίσθημα και μπορώ να πω με αρκετή σιγουριά ότι είναι ένα από τα χειρότερα. Κυρίως γιατί δεν ξέρουμε πραγματικά τι μπορεί να γίνει στο μέλλον, οπότε το μόνο που μας κρατάει πίσω είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Μπορεί να ξεπεραστεί η αναβλητικότητα;

Μπορεί κάποιος να σκεφτεί «ποιος είμαι εγώ που θέλω να καταφέρω αυτό» κτλ.

Πέρα από προσωπικές εμπειρίες που έχει βιώσει ο καθένας για τη δημιουργία αυτού του συναισθήματος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα μέρος του αποτελείται από τα θέματα και τις ιδέες που θίξαμε σε αυτό το άρθρο. (Πάνε στο τέλος για να δεις μια πρακτική λύση).

Υπερφόρτωση

Το καλύτερο παράδειγμα που έχω βιώσει όσον αφορά την «υπερφόρτωση» είναι σε μαθήματα τις εξεταστικής με τα οποία δεν είχα ασχοληθεί μέσα στο εξάμηνο. Στην αρχή του εξαμήνου παρακολουθείς το μάθημα, κάποια στιγμή κάτι σου ξεφεύγει και δεν το διαβάζεις, ενώ συνεχίζεις να παρακολουθείς μαζεύεται σιγά σιγά ένας κυκεώνας από στοιχεία που δεν έχει κατανοήσει και στο τέλος πρέπει να δώσεις και εξετάσεις για αυτά. Τέλεια..

Η υπερφόρτωση πηγάζει από την αναβλητικότητα. Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο πιο δύσκολο καθίσταται για τον εγκέφαλο μας να ξεκολλήσει από τα αρνητικά συναισθήματα και τον φόβο της αποτυχίας.

Ακόμα και αν έχουμε βάλει εμείς οι ίδιοι τους στόχους, φοβόμαστε πλέον να τους αγγίξουμε, διότι φαντάζουν πολύ μεγάλοι. Η «υπερφόρτωση» μπορεί να γίνει και με πιο μικρούς στόχους μέσα στην ημέρα. Για παράδειγμα όταν άρχισα να γράφω αυτό το άρθρο, είχα φτιάξει εικονικά στο μυαλό μου τη δομή του κειμένου και ξαφνικά πετάγεται η σκέψη «είναι πάρα πολλά! Πως θα τα βάλω σε μια σειρά; Ας κάνω κάτι άλλο, στο κάτω κάτω Σάββατο είναι». Στη συνέχεια έσπασα σε κομμάτια αυτά που θέλω να γράψω και άρχισα να «γεμίζω τα κενά».

Μια πρακτική λύση

Όταν μια δουλειά είναι πολύ μεγάλη ο εγκέφαλος μας πολύ πιθανό να μας αποθαρρύνει να την κάνουμε. Για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντικό να σπάμε σε μικρά μέρη τη δουλειά μας έτσι ώστε να μπορούμε να την διεκπεραιώσουμε.

Μπορεί να ξεπεραστεί η αναβλητικότητα;

Το άρθρο θα μπορούσε να είναι μόνο και αυτό το σχήμα.Προσωπικά χρειάζεται να το θυμίζω στον εαυτό μου πολλές φορές και ακόμα και τότε μπορεί να μπλεχτώ σε έναν από τους παραπάνω «μηχανισμούς».


Διαφήμιση

Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μόλις ως θέμα την αναβλητικότητα αισθάνθηκα χιλιάδες καμπανάκια να χτυπάνε.
    Γενικά νομίζω η αναβλητικότητα υπήρξε αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου.
    Με τη σχολή, με το blog και πάνω από όλα με προσωπικούς στόχους. Ακόμα και με τον ύπνο φαντάσου!

    Κυρίως νομίζω με αποθαρρύνει πολύ το κενό που υπάρχει. Το πως θα το γεμίσω, πως δεν θα κουραστώ, πως δεν θα υποκύψω σε συνήθειες χρόνων που έχω καλλιεργήσει ηθελημένα ή μη.

    Τον τελευταίο μήνα μάλιστα είναι ένας εχθρός που προσπαθώ να πολεμήσω καθημερινά ώστε να συμμαζέψω και να επιτύχω συγκεκριμένα πράγματα που «κουβαλάω» χρόνια τώρα.
    Νομίζω είναι μαραθώνιος όταν προσπαθείς να δώσεις μια τέτοια μάχη, θέλει σίγουρα δουλειά ειδικά όταν συνειδητοποιείς πως έχεις αφήσει το χρόνο να περνάει παραδομένος σε μια κατάσταση.

    Πολύ ωραίο άρθρο!

    • Λόγω ενός τεχνικού θέματος δεν μπορούσα να δω όλο το σχόλιο σας, παρά τις 2 πρώτες φράσεις. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Το καλύτερο για να ξεπεράσουμε την αναβλητικότητα είναι να δίνουμε στον εαυτό μας βιωματικές εμπειρίες. Αυτό αρχίζει με το να μην σκεφτόμαστε πολύ αυτό που θέλουμε να κάνουμε και απλά να αρχίζουμε. Με τον καιρό φτιάχνουμε μια συνήθεια που σιγά σιγά γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας.

Comments are closed.