Αντιμετωπίζοντας μια απώλεια…

Αντιμετωπίζοντας μία απώλεια...
Photo by Anton Darius | @theSollers on Unsplash
12 Shares

Είναι σίγουρο πως αργά η γρήγορα στη ζωή αυτή όλοι θα βιώσουμε μία ή περισσότερες απώλειες. Ενός γονιού, ενός συγγενή, ενός στενού φίλου ή οποιουδήποτε άλλου στενού προσώπου. Με τον ερχομό του θανάτου χάνουμε πια τη δυνατότητα για τη φυσική επαφή με το αγαπημένο μας πρόσωπο και βεβαιωνόμαστε πως δεν πρόκειται να το ξαναδούμε ποτέ. Ο ψυχικός πόνος είναι μεγάλος και η αντίδραση στο πένθος διαφοροποιείται ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου, την αντιμετώπιση του ίδιου επάνω στο θέμα του θανάτου και τη θρησκευτική πίστη που μπορεί να διακατέχει ο άνθρωπος που χάνει το αγαπημένο του πρόσωπο. Ο πόνος όμως, παρά τις όποιες αντιλήψεις, είναι έντονος και βαθύς. Όταν η απώλεια είναι ξαφνική (πχ, ένα τροχαίο ή ένα δυστύχημα), ο πόνος μαζί με το αίσθημα της αδικίας είναι αδιαπέραστος, σε αντίθεση με την απώλεια η οποία οφείλεται σε κάποια μακροχρόνια και επίπονη ασθένεια, διότι αυτό το γεγονός έχει προετοιμάσει έναν άνθρωπο στο πιθανό ενδεχόμενο της έλευσης του θανάτου για τον πάσχοντα.

Σε καμία περίπτωση ο πόνος δεν είναι λιγότερος, απλώς στο δεύτερο γεγονός το άτομο είχε κάποια χρονικό περιθώριο στο να προετοιμαστεί ψυχολογικά για το επερχόμενο τέλος. Μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία, όταν ο θάνατος επέλθει μετά από μία μακροχρόνια και ανίατη ασθένεια, μετά από καιρό ο μεγάλος πόνος φεύγει και αντικαθίσταται από ένα αίσθημα ανακούφισης διότι αντιλαμβάνεσαι πως ο αγαπημένος σου άνθρωπος λυτρώθηκε από μία ανίατη πάθηση που είχε καταστήσει τη ζωή του μαρτυρική.

Άνθρωποι με θρησκευτική πίστη βιώνουν το υπαρξιακό άγχος σκεπτόμενοι τη μεταθανάτια κατάληξη του αγαπημένου τους προσώπου. Αν και δε διαπνέομαι από έντονη θρησκευτική πίστη, εμένα προσωπικά, μου δίνει χαρά το γεγονός ότι τους ανθρώπους μου που χάθηκαν τους είχα σε αυτή τη ζωή και πρόλαβα να ζήσω όλα αυτά που έζησα μαζί τους. Ακόμα και αν δεν έχω ξανά την ευκαιρία να συναντήσω πάλι τη γιαγιά μου ή να αγκαλιάσω την αγαπημένη μου φίλη, αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη γιατί συναντηθήκαμε, γιατί ζήσαμε μαζί όμορφα και δυσάρεστα πράγματα. Ακόμα και αν δε δω ξανά τη μορφή του πατέρα μου, αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη που γνωρίζω πως ένας τόσο άξιος άνθρωπος υπήρξε ο πατέρας μου. Αυτό για εμένα είναι αρκετό.

Πρέπει να σημειώσουμε επίσης πως ο θάνατος ζημιώνει και πληγώνει εκείνους που μένουν. Ίσως είναι προκλητικό αυτό που θα γράψω, αλλά όταν κλαίμε για τον άνθρωπο που χάσαμε, κλαίμε στην ουσία περισσότερο για εμάς επειδή αγαπούσαμε τον απολεσθέντα και τώρα καλούμαστε να συμβιβαστούμε με το γεγονός της μη συνάντησης ξανά με εκείνον. Με τον ίδιο τρόπο και μία φτωχή οικογένεια που χάνει το στήριγμά της, κλαίει επειδή εκείνη τη στιγμή γνωρίζει πως και θα στερηθεί και θα πεινάσει.

Προσπαθώντας να ξεπεράσουμε μία απώλεια, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως πρέπει να αφήνουμε όλα μας τα συναισθήματα να βγαίνουν στην επιφάνεια και να μην τα καταπνίγουμε. Αν θέλουμε να κλάψουμε δυνατά ας κλάψουμε, αν θέλουμε να μιλήσουμε για αυτά που αισθανόμαστε ας το κάνουμε. Αν αισθανόμαστε πως τα άσχημα συναισθήματα έχουν καταλαγιάσει μέσα μας και δυσχεραίνουν τη συνέχιση της ζωής μας, είναι σημαντικό να απευθυνθούμε και σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας ο οποίος είναι ικανός να μας κατατοπίσει κατάλληλα.

Πολλοί άνθρωποι μετά από μία σημαντική απώλεια, αισθάνονται την ηθική ανάγκη να επισκέπτονται και να περιποιούνται καθημερινά το μνήμα του αγαπημένου του προσώπου. Αυτό είναι μία πράξη που μπορεί από μόνη της να καταστήσει έναν άνθρωπο αδύναμο στο να προχωρήσει μπροστά, διότι έχει μείνει προσκολλημένος στο παρελθόν.

Ο θάνατος όπως έχω γράψει και σε άλλα άρθρα μου, μπορεί να είναι αναπόφευκτος αλλά θεωρώ πως μπορεί να μας κάνει να αντιληφθούμε την αξία της ζωής. Μία ζωής που πρέπει να ζήσουμε με ομόνοια και αλήθεια, μη αφήνοντας κακίες, εγωισμούς και μικρότητες να δηλητηριάζουν τη ζωή μας. Σήμερα έχουμε την ευκαιρία να αγαπήσουμε πραγματικά και να δείξουμε στους ανθρώπους της ζωής μας πόσο ευγνώμονες αισθανόμαστε για το γεγονός ότι μοιραζόμαστε τη ζωή μας μαζί τους.

Κρατώντας τις όμορφες στιγμές με τους αγαπημένους μας ανθρώπους μέσα στην καρδιά μας, τους χαρίζουμε μία θέση στην αθανασία που κανένας φυσικός θάνατος δε θα μπορέσει να στερήσει ποτέ.


Διαφήμιση


Μαρία Σκαμπαρδώνη
Δημοσιογράφος. Η Ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της διότι μελετά τα μύχια και τα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, μαζί με τη Φιλοσοφία. Η γραφή είναι για αυτή ένας τρόπος ζωής, ένα ξέσπασμα και μία φυγή από την κουραστική πραγματικότητα.