«Άπιαστα» όνειρα

«Άπιαστα» όνειρα

Αρθρογράφος: Γιάννης Γεωργιάδης. Διαβάστε το blog του Γιάννη «HEAR ME OUT»  και ακολουθήστε τον στο Facebook και Twitter


Πολλοί έχουμε ονειρευτεί σε κάποια φάση της ζωής μας να γίνουμε μεγάλοι αθλητές, αστροναύτες, παγκοσμίως αναγνωρισμένοι επιστήμονες… Μας είχε γοητεύσει ένα αντικείμενο, μία τέχνη, ένα επάγγελμα και φανταζόμασταν πως θα ήταν αν καταφέρναμε να γίνουμε ιδιαίτερα πετυχημένοι σε αυτό. Φυσικά, δε χρειάζεται να παραμείνουμε στο επίπεδο της φαντασίας μας, μπορούμε ανά πάσα στιγμή να δούμε και να διαβάσουμε για τους πιο πετυχημένους ανθρώπους που έχουν ήδη κατακτήσει την κορυφή κι έχουν δοξαστεί από τα πλήθη και από τα μέσα ενημέρωσης για τις απαράμιλλες ικανότητες τους. Βλέπουμε με δέος και θαυμασμό τον Ussain Bolt, την Meryl Streep, τον Albert Einstein, την Marie Curie, τον Bill Gates και πολλούς άλλους καλλιτέχνες, επιχειρηματίες κι αθλητές που έχουν γίνει ξακουστοί στον τομέα τους κι ονειρευόμαστε έστω να πλησιάσουμε το επίπεδο τους.

Όσο ήμασταν παιδιά, πιστεύαμε ότι μπορούμε να πετύχουμε οτιδήποτε, να υλοποιήσουμε τα όνειρα μας, να κατορθώσουμε το ακατόρθωτο, ότι κι αν μας έλεγαν οι μεγάλοι για άπιαστους στόχους και υπερβολικές προσδοκίες. Καθώς, όμως,μεγαλώνουμε η σκληρή πραγματικότητα μας προσγειώνει και γινόμαστε τελικά ρεαλιστές. Πώς θα μπορούσαμε ποτέ να φτάσουμε στο επίπεδο τόσων ταλαντούχων και  ίσως  τυχερών ανθρώπων; Δεν έχουμε τίποτα το αξιοσημείωτο να επιδείξουμε, κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, ούτε πολλά χρήματα από τους γονείς μας… άρα πως θα ήταν δυνατόν να γίνουμε τόσο πετυχημένοι;

Δυστυχώς τα δείγματα τεράστιας επιτυχίας γύρω μας δεν παρουσιάζονται συνήθως ολοκληρωμένα. Βλέπουμε μόνο το τελικό αποτέλεσμα: το αριστούργημα ζωγραφικής, την τεράστια επιχείρηση, το χρυσό μετάλλιο, την ιστορική ανακάλυψη. Τείνουμε έτσι να παραβλέπουμε τα χρόνια σχολαστικής εξάσκησης, ατέλειωτης εργασίας, τις αλλεπάλληλες προσπάθειες κι ίσως τις αρκετές αποτυχίες που αναμφίβολα προηγήθηκαν της λαμπρής επιτυχίας που φτάνει στα πρωτοσέλιδα και μένει στην ιστορία. Ξεχνάμε (γιατί κατά βάθος το γνωρίζουμε) ότι πολύ σπάνια αυτό που βλέπουμε έχει δημιουργηθεί εν μία νυκτί, χωρίς κόπο και ιδρώτα, μόνο με μία ιδέα από το πουθενά, με τρομερή τύχη ή απλώς με ανεπανάληπτο ταλέντο. Κι οι λιγοστές εξαιρέσεις φυσικά επιβεβαιώνουν τον κανόνα: για να φτάσει κανείς την τελειότητα, την πρωτιά, την ιστορική επιτυχία, πρέπει να υπομείνει πάρα πολλή σκληρή δουλειά.

Για να κατακτήσει κάποιος μία στιγμή δόξας, έχουν προηγηθεί χρόνια ολόκληρα προσπάθειας ώστε να τελειοποιηθεί η τεχνική, να συγκεντρωθεί η γνώση και η εμπειρία, να ανακαλυφθεί η σωστή ιδέα. Το ταλέντο, τα χρήματα και η τύχη μπορούν να αποτελέσουν μία καλή αφετηρία και να δώσουν κάποια ώθηση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αρκούν από μόνα τους. Αυτό που χρειάζεται πρωτίστως είναι η επιμονή και όρεξη για δουλειά, γιατί πρέπει να αφιερώσουμε πολύ κόπο και χρόνο πριν αρχίσει να φαίνεται κάποιο αισθητό αποτέλεσμα προς την κατεύθυνση που επιθυμούμε. Αυτό που μας σταματάει από το να φτάσουμε στην κορυφή δεν είναι ότι δεν έχουμε αυτό το κάτι παραπάνω από τότε που γεννηθήκαμε, αλλά ότι δεν επιμένουμε αρκετά και τα παρατάμε νωρίς όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Φυσικά, η σκληρή δουλειά είναι πιο συχνά κουραστική κι επαναλαμβανόμενη παρά ευχάριστη, δεν συνοδεύεται καθημερινά από ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, αντιθέτως συχνά συναντάει εμπόδια, χαστούκια, αποτυχίες. Για να γίνει κανείς εξαιρετικός σε κάτι συγκεκριμένο, χρειάζεται να επαναλάβει ξανά και ξανά τις ίδιες διαδικασίες, τα βήματα, τις προσπάθειες, ακόμη κι αν αυτές δεν αποδίδουν πάντα τα άμεσα επιθυμητά αποτελέσματα. Σε κάποιον που δεν κυνηγάει ένα μεγάλο του όνειρο η πορεία αυτή μπορεί να φαίνεται όχι μόνο δύσκολη, αλλά και βαρετή. Στις ταινίες αυτό το μακρύ και απαιτητικό διάστημα παρουσιάζεται με ένα σύντομο μοντάζ, συνήθως με την κατάλληλη θριαμβευτική μουσική, γεμίζοντας μας ενθουσιασμό για τον ήρωα που με συναρπαστικό ρυθμό εξελίσσεται και δυναμώνει. Η πραγματικότητα, βέβαια, διαφέρει θεαματικά κι αν περιμένουμε πρώτα να δούμε τους καρπούς των προσπαθειών μας για να συνεχίσουμε, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα απογοητευτούμε πολύ γρήγορα.

Αν έχουμε επιμονή και ένα όραμα για το τι θέλουμε να πετύχουμε, ο δρόμος είναι ανοιχτός μπροστά μας… δύσβατος, γεμάτος λακκούβες και ίσως κατά καιρούς ανιαρός, αλλά ανοιχτός! Αν αφήσουμε τις δυσκολίες να μας αποθαρρύνουν πριν ακόμη ξεκινήσουμε, το όνειρο θα παραμείνει άπιαστο. Κι έτσι θα βρεθούμε να ακολουθούμε τον εύκολο δρόμο, που κατά βάθος δεν μας γεμίζει και δεν μας συναρπάζει στο ελάχιστο… και θα φτάσουμε πολλά χρόνια αργότερα να μετανιώνουμε που δεν τολμήσαμε να προσπαθήσουμε, γιατί ο ρεαλισμός μας γέμισε φόβους κι αβεβαιότητα.

Στο κυνήγι των ονείρων, τα παιδιά με την ζωηρή φαντασία τους και τον αστείρευτο ενθουσιασμό τους, ατρόμητα και χωρίς αμφιβολίες ακόμη για το μέλλον, φαίνεται να έχουν κάτι να μας διδάξουν.


Διαφήμιση

Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Είμαι ο Γιάννης και απολαμβάνω απίστευτα να γράφω στον ελεύθερο μου χρόνο για σημαντικά θέματα που με απασχολούν και συνήθως με αγγίζουν προσωπικά, τα οποία αξίζουν λίγη περισσότερη σκέψη από ότι συνηθίζουμε να τους αφιερώνουμε. Μπορείτε να με βρείτε στο facebook αλλά και να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, στα αγγλικά, στο προσωπικό μου blog (hearmeout103.wordpress.com). Θα ήθελα πολύ να μαθαίνω τις σκέψεις/απόψεις σας πάνω στα θέματα που θίγω, οπότε μην διστάσετε να τις εκφράσετε στα σχόλια ή να επικοινωνήσετε μαζί μου!