Αποδοχή: Γιατί μερικές φορές απλά δεν πιάνει;

Αποδοχή Γιατί μερικές φορές απλά δεν πιάνει;
26 Shares

Μόλις είχα γυρίσει από άλλη μια συνέντευξη για μια δουλειά, που (φυσικά) δεν θα ήταν πάνω σε αυτό που είχα σπουδάσει και με λεφτά που δεν μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς. Γύρισα σπίτι φορτωμένος με σκέψεις και ότι  έκανα μια λίστα με εταιρίες που θα ήθελα να δουλέψω και συγκλίνουν με τα επάγγελμα μου και άρχισα να στέλνω βιογραφικά.

Η παραπάνω διαδικασία επαναλαμβανόταν για μερικούς μήνες με ακριβώς την ίδια σειρά:

1)Συνέντευξη

2)Προσευχή για να μην σκοτωθώ στην περιφερειακή

3)Charge στον υπολογιστή

4)Αποστολή βιογραφικών

Από μια εξωτερική σκοπιά η όλη κατάσταση δεν είχε την παραμικρή δόση αποδοχής. Αν ασχολείσαι με την αυτοβελτιωση ο όρος «αποδοχή” ακούγεται πιο συχνά και από τα τραγούδια του plus fm.

Ακόμα και αν δεν ασχολείσαι πολύ πιθανό να έχεις ακούσει πόσο σημαντικό είναι να αποδέχεσαι τον εαυτό σου και τις καταστάσεις που βιώνεις.

Αν δεν αποδεχτείς μια κατάσταση πως μπορείς να την αλλάξεις?

Πραγματικά δεν ξέρω, αυτό που κατάλαβα είναι οτι σε μερικές καταστάσεις όταν πηγάζει από μέσα μας μια φοβερή αντίσταση , καλό θα είναι να βλέπουμε γιατί υπάρχει και να κάνουμε κινήσεις για να πάμε στην κατεύθυνση που θέλουμε εμείς.

Μερικές φορές τα συναισθήματα μας υπάρχουν για να μας κρούσουν τομ κοδονα του κινδύνου. Το να προσπαθούμε να αποδεχτούμε κάτι σημαίνει ότι απορρίπτουμε αυτό που βιώνουμε, τουλάχιστον εν μέρη.

Διαφορά του τι συμβαίνει με το σκεφτόμαστε ότι συμβαίνει

Μέσα στην πολυπλοκότητα της λειτουργίας του εγκεφάλου μας, μια από τις βασικές ικανότητες του είναι να μπορεί να «μαντέψει» τι είναι αυτό που θα δούμε. Στη συνέχεια ανάλογα με το αν θα κάνουμε λάθος ή όχι επιβεβαιώνει αυτό που βλέπει ή καταγράφει την νέα πληροφορία.

Μετά από αυτήν την φοβερή επιστημονική εξήγηση, μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε γίνει «μάστορες» στο να μπορούμε να προβλέψουμε αυτό που θα δούμε και στη συνέχεια τα προϊόντα τις αντίδρασης σε μια ιστορία που φανταστήκαμε να μεταφερθούν στο σώμα, υπό τη μορφή έντασης.

Μπορεί να ακουστεί προσβλητικό για κάποιους αλλά έχουμε κακομάθει τον εγκέφαλο μας, μιας και πιστεύουμε πολύ εύκολα οποιοδήποτε μελλοντικό σενάριο, το οποίο βασίζεται σε παλιότερες εμπειρίες (δικές μας ή άλλων) σύμφωνα με τον τρόπο που τις μεταφράσαμε τη δεδομένη χρονική στιγμή, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τις ανακαλούμε.

Έτσι όσο και αν είναι αλήθεια σε μερικές περιπτώσεις αναπαράγουμε φράσεις όπως,

«Ελλάδα είσαι δεν μπορείς να βρεις δουλειά σε αυτό που σπούδασες»

…ακόμα και αν δεν έχουμε φτάσει στα άκρα της αναζήτησης μας.

Είναι αρκετά άδικο για εμάς να δεχόμαστε μια κατάσταση που δεν την έχουμε δουλέψει ή ακόμα και δοκιμάσει, βγάζοντας συμπεράσματα εμπνευσμένα από τον κοινωνικό μας κύκλο.

Αποδοχή μιας κατάστασης που δεν την έχουμε σκεφτεί σε βάθος.

Σκέψεις που δεν τις έχουμε δει σε βάθος αξίζουν μόνο αντίσταση και μηδενική αποδοχή.

Από την άλλη μπορεί κάποιος να δικαιολογήσει μια στάση που έχει σε αυτό το θέμα λέγοντας …

…«Γιατί το αισθάνθηκα»

Η φράση «είμαι σίγουρος γιατί το αισθάνθηκα» σε πολλές περιπτώσεις αντιστοιχεί σε «εικονικό συμβόλαιο» με τον εαυτό μας, κυρίως για να δικαιολογήσουμε κάτι που δεν το σκεφτήκαμε πολύ καλά. Πολύ σπάνια θα υπάρξει αντίλογος μετά από αυτή τη φράση.

Ξέρεις ποιοι άλλοι «αισθάνθηκαν» πράγματα και μάλιστα ήταν 100% σίγουροι;

Δικαστές για την αποφάσεις αν ο κρατούμενος πρέπει να βγει έξω με αναστολή ή όχι.

Αποδοχή Γιατί μερικές φορές απλά δεν πιάνει; (2)

Έχουν διεξαχθεί έρευνες στις οποίες, αν ο κρατούμενος που εξέταζε η επιτροπή,για να αφεθεί ελεύθερος με αναστολή από την φυλακή, ήταν λίγο πριν το μεσημεριανό, τότε η αναστολή ήταν πολύ πιθανότερο να ανακληθεί.

Οι δικαστές δήλωσαν, ότι σε αυτές τις περιπτώσεις ότι «κάτι περίεργο ένιωθαν για τον συγκεκριμένο κρατούμενο», οπότε δεν μπορούσαν να τον αφήσουν ελεύθερο. Στην πραγματικότητα το περίεργο ήταν ότι τους έλλειπε ένα πιτόγυρο!

Αν και για να λέμε την αλήθεια η έρευνα είχε διεξαχθεί στην νότιο Αμερική, στην οποία δεν είμαι σίγουρος αν έχουν σημειωθεί τέτοιου είδους θαύματα.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό και ο εγκέφαλος μας δεν στέλνει τα «σωστά» σημάδια;

Ο εγκέφαλος μας δεν μπορεί να διαχωρίσει τις καταστάσεις,  μιας και επηρεάζεται ολοκληρωτικά από το περιβάλλον (το περιεχόμενο) στο οποίο βρισκόμαστε. Παρόλο αυτά πρέπει να μας δώσει ένα σήμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το αρνητικό σήμα της πείνας παρερμηνευόταν ως «δεν είμαι σίγουρος για αυτόν τον φυλακισμένο».

Ένα πιο κλασσικό παράδειγμα για αυτό το μηχανισμό:

Σου έχει τύχει να βγεις με κάποιον/α και να νιώθεις περίεργα στο στομάχι;

Εκείνη την ώρα ο εγκέφαλος σου πολύ πιθανό να το μεταφράσει ως «έρωτας» ή «έλξη» για τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι σου.

Νιώθεις ότι μπορεί να έκανες λάθος για αυτόν τον άνθρωπο και ότι τελικά σου αρέσει. Το ένα πράγμα φέρνει το άλλο και ένα βαρετό απόγευμα κατά τα άλλα απόγευμα μετατρέπεται σε μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια. Μέχρι που φτάνει η στιγμή να πας σπίτι και διαπιστώνεις ότι είσαι άρρωστος/η και η ενόχληση που είχες στο στομάχι ήταν η προειδοποίηση για το τι θα ακολουθήσει αργότερα.

Αυτό συμβαίνει διότι ο εγκέφαλος, μας πληροφορεί για το συμβαίνει μέσα μας, πάντα όμως σύμφωνα με το περιεχόμενο που του δίνουμε.

Δεν φταίμε για όλα αλλά για αυτά που ελέγχουμε

Τα περισσότερα πιο spiritual βιβλία αναφέρουν συχνά το πόσο σημαντική είναι η αποδοχή της εκάστοτε κατάστασης που ζούμε.

«Το μόνο πράγμα που έχεις είναι το τώρα» Έκχαρτ Τόλε

Πολλές φορές μπορεί να παραπονιόμαστε για μια κατάσταση που βιώνουμε τώρα αλλά πρακτικά εμείς έχουμε φτιάξει τις συνήθειες και τις πράξεις που μας έφεραν ως εδώ.

Μια βασική μου υπόθεση όταν το διαβάζω αυτό είναι ότι τέτοιου είδους βιβλία θέλουν να μας «απομακρύνουν» από το σκεπτικό τις αποποίησης των ευθυνών μας. Πράγμα χρήσιμο για κάποιον/α που τρέμει να αναλάβει την ευθύνη για αυτά που κάνει, αλλά σίγουρα όχι μονοδιάστατο.

Οπότε για την ώρα ας κάνουμε μια συμφωνία:

Όταν λέμε ότι μπορεί και να μην φταις εσύ για αυτό που σου συμβαίνει αυτό δεν συνεπάγεται με το δείχνουμε δεξιά και αριστερά πιθανούς ενόχους αλλά με το ότι όντως δεν φταίμε εμείς για μια κατάσταση που βιώνουμε και δεν βρίσκω τον λόγο να πρέπει να την αποδεχτούμε.

Καλώς ή κακώς, ο κόσμος μπορεί να γίνει τόσο περίπλοκος που μερικές φορές είναι δύσκολο να πεις με σιγουριά για αν σου συμβαίνει κάτι με δικιά σου ευθύνη ή όχι.

Οπότε περπατώντας προς την κατηγορία «πράγματα μου συμβαίνουν αλλά παίζει να μην είμαι υπεύθυνος για αυτό», δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι πρέπει να βασιλεύει η αποδοχή.

Ειδικά σε τόσο σοβαρά θέματα όπως η εύρεση δουλειάς.

Τα «νεύρα» μερικές φορές μπορεί να μας βοηθήσουν

Το μεγαλύτερο πλήθος των συναισθημάτων μας,  είναι προϊόντα των σκέψεων μας και του εσωτερικού μας διαλόγου, ο οποίος με την σειρά έχει καταλάβει ένα τόσο μεγάλο μέρος της καθημερινότητας μας που απαιτείται προσπάθεια για να κατανοήσουμε τη δράση του.

Τι γίνεται όμως όταν μια κατάσταση δεν μας αρέσει;

Τότε δεν έχει να κάνει με πιθανά σενάρια και φανταστικές ιστορίες που φτιάχνει το μυαλό μας. «Πρέπει» να το αποδεχτούμε, τουλάχιστον σύμφωνα με αρκετούς συγγραφείς που ασχολούνται με την αυτοβελτίωση.

Προσωπικά πέρα από τους νόμους τις φυσικής, πιστεύω ότι μερικά πράγματα, ειδικά σε τόσο προσωπικό επίπεδο καλό θα είναι να περνάνε από το βιωματικό στάδιο και να αποκλίνουμε λίγο από το δρόμο της τυφλής πίστης.

Όσο μοιάζουμε οι περισσότεροι άνθρωποι σε πολλά πράγματα τόσο είμαστε διαφορετικοί σε άλλα. Οπότε κάθε «συμβουλή» μπορεί να περάσει από «χίλια κύματα» μέχρι να την αποδεχτούμε.

Το να αποδεχόμαστε μια κατάσταση που δεν μας αρέσει στο όνομα της «αυτοβελτίωσης» και της «αυτογνωσίας» είναι απλά βλακώδες.

Ποιος ξέρει…αν δεν γυρνούσα με νεύρα κάθε φορά σπίτι μου, στέλνοντας βιογραφικά με  μηδενική αποδοχή για την «ελληνική πραγματικότητα» και να μην δουλέψω σε κάτι άλλο πέρα από αυτό που σπούδασα ίσως να μην έβρισκα μια καλή δουλειά 8 μήνες μετά.

Αφιέρωση…

Αυτό άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλα τα αδέρφια που μπήκαν στον κόσμο της «αυτοβελτίωσης» και της αποδοχής και αντί να τους πάει μπροστά, τους επιβραδύνει σημαντικά.

Ένα πολύ ωραίο και χρήσιμο σχόλιο σχετικό με το άρθρο από την Στέλλα Καγιαδάκη:

Δεν αποδέχεσαι τίποτα αφιλτραριστα.

Μια δύσκολη κατάσταση έχει πολλά να σου πει από το πως χώρας εσύ μέσα σε αυτήν.
Αυτό δε σημαίνει ότι την υπομένεις παθητικά.

Η κατάσταση θα παραμείνει.
Εσύ πρέπει να αλλάξεις.
Αυτό σου λέει.

Ένας άνθρωπος που το ένστικτο σου σε προειδοποιεί ότι δεν είναι ταιριαστός , δεν θα μετατραπεί σε ταιριαστό.
Εσύ όμως γιατί θέλεις να δοκιμάσεις; Για ποιο λόγο σου είναι τόσο σημαντικό να αποδεχτείς;

Αποδέχομαι τη ροή της Ζωής μου δε σημαίνει παραδινομαι παθητικά.

Σημαίνει αποδέχομαι με ψυχραιμία χωρίς να κάνω σπασμωδικές κινήσεις και μετά αναλαμβάνω δράση όπου και όπως χρειάζεται.

Το ίδιο ισχύει και με τις σχέσεις μας με ανθρώπους που τους έχουμε αποδεχτεί άνευ όρων.
Δεν παραδινομαστε , ούτε παρασυρομαστε από τη ροή τους.
Τους επιτρέπουμε να Είναι αυτό που Είναι και παρεμβαίνουμε στα σημεία που κρίνουμε ότι πρέπει να διαφοροποιηθούμε για το καλό μας και το καλό της σχέσης.

 


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.