Αξίζει η ζωή χωρίς τον θάνατο;

0 Shares

…μέρος 3

Στις σύγχρονες δυτικές γλώσσες, η λέξη ζωή έχει ένα ξεκάθαρο αντίθετο: θάνατος. Φαντάζει απολύτως λογικό, αφού όταν παύει η ζωή έρχεται ο θάνατος κι ο θάνατος σηματοδοτεί το τέλος της ζωής (όπως την γνωρίσουμε τουλάχιστον). Αλλά αν το δούμε λίγο διαφορετικά, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο παραπλανητική μπορεί να είναι αυτή η αντίθεση. Ο θάνατος είναι ένα αναπόσπαστο και αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής όλων μας. Στην πραγματικότητα, ο θάνατος είναι αυτό που δίνει νόημα και αξία στη ζωή μας. Όσο κι αν απευχόμαστε την προοπτική του θανάτου, δεν έχουμε πραγματικά αναλογιστεί τι θα σήμαινε η πλήρης απουσία του.  

Ας αναλογιστούμε πως θα ήταν μία ατέλειωτη ζωή, μία ύπαρξη στο διηνεκές. Αργά ή γρήγορα, θα χάναμε κάθε κίνητρο να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι, να κυνηγήσουμε τους στόχους μας ή να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τον κόσμο. Η ζωή μας θα γινόταν ένα αέναο μαρτύριο κι ο θάνατος η πολυπόθητη λύτρωση που δεν θα ερχόταν ποτέ. Ο μόνος λόγος που αγωνιζόμαστε και παθιαζόμαστε για οτιδήποτε είναι γιατί κατά βάθος ξέρουμε ότι ο χρόνος σε αυτή τη γη είναι περιορισμένος κι ότι δεν θα υπάρχει πάντα ένα μέλλον για να αναβάλλουμε τους στόχους και τα όνειρα μας.

Πηγή έμπνευσης

Παρόλο που η σκέψη και μόνο του θανάτου μας προκαλεί δυσφορία, η διαρκής συνείδηση ότι κάποια μέρα όλοι θα πεθάνουμε μπορεί να κάνει την ζωή μας πολύ πιο πλούσια. Σκεφτείτε πόσα σχετικά ανόητα πράγματα φοβόμαστε κάθε μέρα: φοβόμαστε μην χάσουμε τα λόγια μας αν μιλήσουμε δημόσια μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό, φοβόμαστε την απόρριψη αν προσεγγίσουμε εκείνον/η που τόσο πολύ μας αρέσει, φοβόμαστε μην γελάσουν μαζί μας αν εκφράσουμε τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, φοβόμαστε την απόλυτη αποτυχία αν δοκιμάσουμε να ζήσουμε τα όνειρα μας… Τι είναι όλα αυτά μπροστά στο τέλος της ζωής μας; Στον ίδιο τον θάνατο που περιμένει διαρκώς στη γωνία να μας πάρει;

“In the end, we only regret the chances we didn’t take, the relationships we were afraid to have,and the decisions we waited too long to make.” ― Lewis Carroll

Ο θάνατος ως συνοδοιπόρος

Ίσως λοιπόν αντί να εξορίζουμε τον θάνατο στα άδυτα του υποσυνείδητου μας και να προσποιούμαστε πως θα ζήσουμε για πάντα, να μας ωφελούσε πολύ περισσότερο να τον καλωσορίσουμε στο σπίτι μας και να εκτιμήσουμε την διαρκή παρουσία του. Μπορούμε έτσι να απελευθερωθούμε από τα δεσμά των καθημερινών μας φόβων και να ζήσουμε τη ζωή μας συνειδητοποιώντας πόσο πολύτιμη είναι κάθε μέρα που περνάει.

Κι όταν τελικά ο θάνατος πλησιάσει για να μας πει ότι ήρθε η ώρα μας, δεν θα τον φοβηθούμε ούτε θα προσπαθήσουμε μάταια να τον πολεμήσουμε. Θα του διηγηθούμε για όλες τις περιπέτειες και τις μοναδικές στιγμές που ζήσαμε, τους υπέροχους ανθρώπους που μας άγγιξαν την ψυχή κι αυτούς αγαπήσαμε και μας αγάπησαν, πριν τον αφήσουμε να μας πάρει μαζί του για το τελευταίο ταξίδι.

Αυτό το άρθρο είναι το 3ο μέρος μίας σειράς τριών άρθρων για το παρεξηγημένο θέμα του θανάτου. Τα δύο πρώτα μέρη της σειράς μπορείτε να τα βρείτε στο BaktoBlog και στη σελίδα στο facebook. Αν θέλετε να βλέπετε από την αρχή τέτοιες σειρές, αλλά και να μην χάνετε πολλά άλλα ενδιαφέροντα άρθρα, κάντε subscribe στο newsletter & like στη σελίδα του BaktoBlog στο facebook!


Υ.Γ  Δες τα καλύτερα βιβλία ! Κάνε «κλικ» εδώ!

Κάνε εγγραφή στο Newsletter μας (1 e-mail τη βδομάδα) και μπες στην παρέα μαζί με άλλους:

132 Συνδρομητές

 


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Είμαι ο Γιάννης και απολαμβάνω απίστευτα να γράφω στον ελεύθερο μου χρόνο για σημαντικά θέματα που με απασχολούν και συνήθως με αγγίζουν προσωπικά, τα οποία αξίζουν λίγη περισσότερη σκέψη από ότι συνηθίζουμε να τους αφιερώνουμε. Μπορείτε να με βρείτε στο facebook αλλά και να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, στα αγγλικά, στο προσωπικό μου blog (hearmeout103.wordpress.com). Θα ήθελα πολύ να μαθαίνω τις σκέψεις/απόψεις σας πάνω στα θέματα που θίγω, οπότε μην διστάσετε να τις εκφράσετε στα σχόλια ή να επικοινωνήσετε μαζί μου!