Μέχρι ποιο βαθμό πρέπει να μας επηρεάζει η γνώμη των άλλων για εμάς;

Μέχρι ποιο βαθμό πρέπει να μας επηρεάζει η γνώμη των άλλων για εμάς;

Ο άνθρωπος έχει έμφυτη την ανάγκη να συνέρχεται με άλλα άτομα, να επικοινωνεί μαζί τους για να κοινωνικοποιείται και να καλύπτει τις ανάγκες του.

Είναι έμφυτη λοιπόν, η ανάγκη του να αισθάνεται σε ένα βαθμό αγαπητός και αποδεκτός από τους άλλους και να επιθυμεί τη συνύπαρξη μαζί τους. Μέχρι ποιο βαθμό όμως, πρέπει να έχει αυτή την ανάγκη;

Είναι γεγονός πως στην Ελληνική κοινωνία ειδικά, δίνουμε μεγάλη έμφαση στο τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς, φτάνουμε ακόμα και στο σημείο να αλλάζουμε τελείως τον εαυτό μας και να απομακρυνόμαστε από αυτό που είμαστε για να γίνουμε αρεστοί από τον κοινωνικό περίγυρο. Αυτή η διαρκής προσπάθεια να ικανοποιούμε όμως πάντοτε τους άλλους όχι μόνο δε μας οδηγεί σε εσωτερική ευδαιμονία, αλλά τουναντίον μας απομακρύνει από τον πραγματικό εαυτό μας.

Είναι γεγονός πως μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η γνώμη που έχουν οι άλλοι για εμάς όταν βρισκόμαστε σε μία πιο νεαρή ηλικία, ίσως επειδή τότε εμφανίζεται πιο έντονη η ανάγκη να αισθανόμαστε πως ανήκουμε κάπου. Όπως είχε γράψει και ο σπουδαίος τραγικός ποιητής Αισχύλος: «Μεγαλώνοντας, φεύγει του ανθρώπου η συστολή.’’

Κάτι που μας δείχνει πως όσο περνάνε τα χρόνια, αρχίζουμε πια να αποτοξινωνόμαστε από τη σκέψη των άλλων και να εκφράζουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, χωρίς να φοβόμαστε την απόρριψη και την αρνητική κριτική.

Είναι διαπιστωμένο πως όσο μικρότερη αυτοεκτίμηση έχει ένας άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανάγκη του να αισθάνεται την αποδοχή των άλλων. Ένας άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι δε θα επιτρέψει σε καμία κακή κριτική να τον κάμψει, ούτε θα αγωνιά διαρκώς για να αρέσει στους άλλους. Είναι αυτό που μου έλεγε μία φίλη μου συχνά: Ειλικρινά, Μαρία, αν έρθει κάποιος μπροστά μου και μου πει πως είμαι μία πόρνη, θα είναι σα να μην το άκουσα ποτέ. Γιατί ξέρω πια για εμένα τι ισχύει και δεν αφήνω τη γνώμη κανενός να με παρασύρει’’.

Αλήθεια, γιατί ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ να ικανοποιούμε τους άλλους; Αν για παράδειγμα, σπουδάζουμε κάτι που δεν αγαπάμε απλά και μόνο για να ικανοποιήσουμε τη μητέρα μας, γιατί δε σκεφτόμαστε πως ούτε και εκείνη ενδιαφέρεται στην ουσία για εμάς, αφού μας σπρώχνει σε μία κατεύθυνση που μας κάνει δυστυχισμένους;

Γιατί κυνηγάμε τόσο την αποδοχή των άλλων; Ο εαυτός μας δεν αρκεί;

Πώς μπορούμε να είμαστε εντελώς σίγουροι για το αν ο άλλος μας κριτικάρει άσχημα επειδή ενδόμυχα μπορεί να φθονεί, να ζηλεύει ή επειδή είναι απλά ένας τοξικός άνθρωπος;

Για ποιο λόγο να θυσιάσω την ευτυχία μου για τα πρέπει μίας κοινωνίας τη στιγμή που εκείνης δεν της καίγεται καρφί αν εγώ είμαι τώρα δυστυχισμένη;

Για ποιο λόγο να με ενδιαφέρει η γνώμη ανθρώπων που μου είναι παντελώς άγνωστοι και δεν επηρεάζουν με κανένα τρόπο τη ζωή μου;

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν γονείς που να σκέφτονται περισσότερο τη γνώμη ενός ξένου από την πιθανή προοπτική της ευτυχίας του παιδιού τους;

Γιατί αφήνω τους άλλους να ορίζουν τη ζωή μου, αφού ξέρω ότι και να γινόμουν αυτή που ήθελαν, πάλι θα μου έβρισκαν ψεγάδι;

Η γνώμη των ανθρώπων που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη, είναι της οικογένειας και των φίλων μας. Αλλά και εκεί, πρέπει να γίνεται επιλεκτικά. Και φυσικά, δεν εννοούμε να βλάπτουμε έναν άνθρωπο και να μη μας ενδιαφέρει το συναισθηματικό πλήγμα που του έχουμε προκαλέσει. Από εκεί και πέρα όμως, έχουμε χρέος απέναντι σε εμάς να ζούμε τη ζωή μας ελεύθερα και όχι μέσα στη φυλακή της γνώμης των άλλων.

Ας γίνουμε ελεύθεροι άνθρωποι και ας πάψουμε πια να στηρίζουμε την ευτυχία μας στην αποδοχή των άλλων. Όταν έχουμε την αποδοχή του εαυτού μας, τότε ξέρουμε πως αυτό είναι σα να μας αποδέχονται χίλια άτομα μαζί.


Στήριξε τη δουλειά μας

Κάνε δωρεά / donation στο baktoblog από ένα 1 ευρώ και πάνω και βοήθησε μας να κάνουμε πράξη αυτά που θέλουμε και να σου προσφέρουμε περισσότερο ποιοτικό περιεχόμενο.

"Που θα πάνε τα λεφτά μου;"
  • Υπηρεσία hosting
  • Υπηρεσία Domain
  • Βιβλία που θα γίνουν book reviews
Μαρία Σκαμπαρδώνη
Δημοσιογράφος. Η Ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της διότι μελετά τα μύχια και τα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, μαζί με τη Φιλοσοφία. Η γραφή είναι για αυτή ένας τρόπος ζωής, ένα ξέσπασμα και μία φυγή από την κουραστική πραγματικότητα.