Η επίτευξη της συμφιλίωσης με τον ίδιο μας τον εαυτό.

0 Shares

Μπροστά μας ανοίγονται δύο μονοπάτια, δύο επιλογές. Είτε να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε και να δίνουμε χρόνο σε άμεσες απολαύσεις, είτε να  επενδύσουμε στην αλλαγή και στις θυσίες για μακροπρόθεσμους στόχους. Καμία αλλαγή δεν δίνει γραπτή εγγύηση  επιτυχίας, το μόνο σίγουρο είναι  πως θα μας πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα  ,λίγο πιο κοντά στο να καταλάβουμε τον εαυτό μας. Όσο κουραστικός και αν είναι ο δρόμος αυτός, πάντα θα υπάρχουν  κίνητρα που θα μας παρακινούν να  συνεχίσουμε την διαδρομή μας. Μαθαίνουμε να επικεντρωνόμαστε στο παρόν, χτίζοντας το μέλλον, αφήνοντας πίσω το παρελθόν.

Ας σκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίον «αφήνουμε» πίσω το παρελθόν μας. Πόσο συμφιλιωμένοι είμαστε με παλιές εκφράσεις του εαυτού μας;

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάποια στιγμή, μια κουβέντα ,μια σκέψη, ένα πρόσωπο, ή ακόμα και  ένα τραγούδι που θα παίζει σε ένα καφέ καθώς περπατάμε  μας θυμίζει μια κατάσταση από το κοντινό ή το μακρινό παρελθόν.
Όταν αναβιώνουμε την κατάσταση στο μυαλό μας, λειτουργεί σαν απειλή της συναισθηματικής μας κατάστασης και αυτόματα την απορρίπτουμε. Αν και στις περισσότερες περιπτώσεις είμαστε πιο σκληροί με τον εαυτό μας. Ακούμε εκφράσεις όπως:

«καλά πως ήμουνα έτσι τότε;»  «δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το έκανα εγώ αυτό» «δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου για αυτό που είχα κάνει τότε»

Και άλλα πολλά ανάλογα με τον άνθρωπο και την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, τα οποία αποκλίνουν από  τα πιστεύω και οι συμπεριφορές που διαδέχονται η μια την άλλη καθώς επέρχεται η αλλαγή στην πορεία της ζωής μας  μέσα από την επιθυμία για βελτίωση.

Όπως και στον προγραμματισμό έτσι και μέσα στο μυαλό μας υπάρχει ένας «μεταφραστής». Του αρέσει η διακριτικότητα, έτσι ώστε να μας ξεφεύγει μερικές φορές αφήνοντας μας να πιστεύουμε ότι αυτό που βιώνουμε και τα συναισθήματα που μας προκαλεί, είναι αυτά που είναι και δεν μπορούν να αλλάξουν. Μερικές φορές μάλιστα ξεφεύγει από τον έλεγχό μας με αποτέλεσμα  να μεταφράζει οτιδήποτε βιώνουμε αρνητικά. Αντί να επικεντρωθεί στην αλλαγή που έχει πραγματοποιηθεί ενδόμυχα  και στο πόσο έχουμε βελτιωθεί, μας βομβαρδίζει με ενοχές για πεποιθήσεις και συνήθειες  που είχαμε ,για διάφορα πεπερασμένα γεγονότα, ξοδεύοντας όμως  πολύτιμο χρόνο.

Από την άλλη μεριά μπορούμε να πιάσουμε το «μεταφραστή» που έχει ο καθένας μέσα του και να τον επαναπροσδιορίσουμε σε μια κατεύθυνση που θα μας εξυπηρετεί στη καθημερινότητα μας. Πως θα επιτευχθεί αυτό;

Βοηθώντας αρχικά τον ίδιο μας τον εαυτό να αποδεχτεί παλιότερες εκφράσεις του εαυτού μας.

Δεν είναι απαραίτητο να μας αρέσει αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Αν μας άρεσε εξ’ αρχής , η σκέψη μιας παλιάς κατάστασης θα αποτελούσε μια ευχάριστη ανάμνηση.

Μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε αυτά που δεν μας αρέσουν. Μπαίνουμε σε μονοπάτια σκέψεων που έχουν ως προορισμό την κατανόηση της συμπεριφοράς μας και όχι την άρνηση να δεχθούμε το συναίσθημα.  Καταλαβαίνουμε ότι η λύση δεν βρίσκεται στην εκλογίκευση των πάντων, αλλά στη συμφιλίωση με τον εαυτό μας.

Η επίτευξη της συμφιλίωσης με τον ίδιο μας τον εαυτό ,η εξάλειψη  κάθε μορφής εχθρικών τάσεων προς αυτόν, καθίσταται ένα  από τα πιο δύσβατα μονοπάτια, μιας και η αποδοχή δεν σημαίνει και λύση. Βασικό «συστατικό» είναι η υπομονή και η επιμονή σε ανεπιθύμητα συναισθήματα, όσο και αν αντιστέκεται το σώμα μας. Με αυτό τον τρόπο σιγά σιγά βγαίνουν στην επιφάνεια «θαμμένα στην άμμο κλειδιά» που ανοίγουν την αόρατη πόρτα του πραγματικού προβλήματος.


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.