Μια ζωή την έχουμε...

Στεναχωριέμαι και θυμώνω σε αυτή τη ζωή.

Ως γιατρός και πρωτίστως ως άνθρωπος.

Γιατί βλέπω ότι πολλές από τις πιο σοβαρές παθήσεις της εποχής μας, δύσκολα θεραπεύονται αλλά εύκολα προλαμβάνονται.

Στην πράξη βέβαια η πρόληψη εύκολη ακούγεται αλλά δύσκολα γίνεται πράξη.

Δεν παύουν όμως τέτοιες παθήσεις να είναι στο χέρι μας να τις προλάβουμε. Στο χέρι του κάθε ενός από εμάς.

Πολλοί καρκίνοι, το AIDS, τα εμφράγματα και τόσα άλλα…

Που παίρνουν καθημερινά απίστευτα πολλές ζωές, καταστρέφουν ή υποβαθμίζουν πάρα πολλές άλλες και κοστίζουν οικονομικά και κυρίως ψυχολογικά…

…πολύ απλά: προλαμβάνονται.

Με ποιον τρόπο;

Με κάποιο θαυματουργό φάρμακο ή με μία χρυσή ιατρική συνταγή;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, όχι.

Προλαμβάνονται κόβοντας το κάπνισμα, κάνοντας λίγη καθημερινή γυμναστική, τρώγοντας λίγο καλύτερα, χρησιμοποιώντας προφυλακτικό σε κάθε σεξουαλική επαφή, κάνοντας τα απαραίτητα εμβόλια στα παιδιά μας…

Και η λίστα συνεχίζεται.

Μία σειρά από (όχι και τόσο μεγάλες) αλλαγές στη συμπεριφορά και τη νοοτροπία του κάθε ενός από εμάς.

Αλλά υπάρχουν άπειρες δικαιολογίες για να μην κάνεις τέτοιες αλλαγές στη ζωή σου.

Δεν μπορώ να πείσω ούτε καν τους κοντινούς μου ανθρώπους να κάνουν έστω μία τέτοια αλλαγή.

Το μόνο που καταφέρνεις όταν προσπαθείς να τους δώσεις μία συμβουλή που μπορεί να τους χαρίσει 10 χρόνια ζωής είναι ένα αμήχανο χαμόγελο ή το πολύ πολύ την κλασσική απάντηση «μια ζωή την έχουμε».

Πώς περιμένουμε βέβαια να κάνει ο μέσος άνθρωπος τέτοιες αλλαγές στη ζωή του, όταν ο ίδιος ο επαγγελματίας υγείας δεν μπορεί να τις τηρήσει;

Πέρα όμως από όλες τις δικαιολογίες και τα αμήχανα χαμόγελα, τις ατέλειωτες συζητήσεις για τον αντικαπνιστικό νόμο που δεν καταλήγουν πουθενά κι όλα τα υπόλοιπα, εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν ή υποφέρουν πολύ αρκετά πριν γεράσουν. Πολύ πριν τα 85 που έχει φτάσει πλέον το προσδόκιμο επιβίωσης μας.

Και σε μερικά χρόνια μπορεί κι εσύ να είσαι ένας από αυτούς…

«Πόσο μπορεί;» θα με ρωτήσεις. «Έχεις 5% πιθανότητες, έτσι που ζεις τη ζωή σου» μπορεί να σου πω.

Αλλά (ότ)αν θα πάρεις ένα χαρτί που θα λέει «HIV οροθετικός» ή «μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα» τότε φίλε μου θα είναι 100% για σένα.

Και τότε γίνεσαι άλλο ένα όνομα στα εκατομμύρια ανά τον κόσμο. Απλά +1 στα εκατομμύρια νέα περιστατικά…

…που απλά μπορούσαν να προληφθούν.

Πραγματικά θυμώνω και στεναχωριέμαι. Με τον ευατό μου και με τους ανθρώπους γύρω μου.

Κι εννοώ ότι μου έρχεται να βάλω τα κλάματα και να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο.

Αναρωτιέσαι γιατί να στεναχωριέμαι και να θυμώνω τόσο;

Γιατί δεν αντέχω να ξέρω ότι τόσοι άνθρωποι κάνουν τόσο κακό στον εαυτό τους και στους ανθρώπους γύρω τους, απλά επειδή δεν τους νοιάζει αρκετά για να κάνουν μια μικρή αλλά σημαντική αλλαγή εδώ και τώρα.

Γιατί κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους μπορεί κάποτε να είναι ασθενείς μου κι απλά να μην μπορώ να τους βοηθήσω.

Γιατί οι ίδιοι οι άνθρωποι που αγαπάω δεν με παίρνουν στα σοβαρά σε αυτά τα θέματα. Λες και μιλάς σε τοίχους.

Γιατί όσο κι αν έχουμε προχωρήσει κι εξελιχθεί σαν άνθρωποι, σε κάποια πράγματα απλά το παίζουμε χαζοί κι ανήξεροι. Ή θυμώνουμε κιόλας, αν κάποιος θέλει να μας βοηθήσει.

Γιατί όταν ο θάνατος θα χτυπάει την πόρτα, τότε θα εύχεσαι να είχες κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά, να είχες λίγο χρόνο παραπάνω με αυτούς που αγαπάς…

Γιατί μια ζωή την έχουμε που να πάρει και υπάρχουν χίλιοι τρόποι να την ζήσουμε χωρίς να την βραχύνουμε ή να την κάνουμε χάλια.


Δωρεάν ebook «Τροφή για σκέψη»: Κατέβασε το σε 3 βήματα


LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here