Μιλώντας για την μητέρα που δεν αγαπάει το παιδί της…

Μιλώντας για την μητέρα που δεν αγαπάει το παιδί της...
Photo by Katie Emslie on Unsplash
15 Shares

Η μητέρα στην ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας, συνδέθηκε με εκείνη που προσφέρει άνευ όρων αγάπη, στοργή, φροντίδα και αποδοχή στα παιδιά της. Δεν υπάρχει λαός, χώρα και πολιτισμός που να μην την έχει εξυμνήσει και λατρέψει, δείχνοντας πως υπάρχει καθολική και πανανθρώπινη λατρεία στη σπουδαιότητα του ρόλου της και στη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Και ενώ η μητέρα συμβολίζει την ανιδιοτελή και απόλυτη αγάπη, αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως όλες οι μητέρες είναι σωστές ή αγαπούν αληθινά τα παιδιά τους. Αντιθέτως, ουκ ολίγες φορές έχουμε γίνει μάρτυρες των ιστοριών παιδιών που έχουν γίνει αποδέκτες απόρριψης, αστοργίας, αδιαφορίας από τον άνθρωπο που τους χάρισε το δώρο της ζωής, από την ίδια τους τη μητέρα.

Είναι αποδεκτό πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να γίνουν γονείς και δεν πρέπει κιόλας. Το γεγονός πως κάποιος μπορεί να αναπαραχθεί δε διασφαλίζει σε τίποτα την ικανότητα που θα έχουν ως γονείς στη σωστή διαπαιδαγώγηση του παιδιού και στην κάλυψη των απαραίτητων ψυχικών και συναισθηματικών του αναγκών.

Ένα παιδί που μεγαλώνει με μία μητέρα που δεν το αγαπάει, βιώνει μία οδυνηρή κατάσταση και ένα γεγονός που μπορεί να τραυματίσει τόσο καταλυτικά την ψυχή του, ώστε να επηρεάσει όλη την υπόλοιπη πορεία της ζωής του όπως και όλες τις σχέσεις του με τους ανθρώπους.

Ας εξετάσουμε μερικές αρνητικές συνέπειες και λανθασμένες αντιλήψεις που μπορεί να πιστεύει ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον αρνητικό και με μία μητέρα που δεν το αγαπάει.

Ένα παιδί που δεν εισπράττει αγάπη από τη μητέρα του, μαθαίνει να μην αγαπάει και εκείνο τον εαυτό του. Είναι ευρέως γνωστό πως στα πρώτα χρόνια της ζωής μας η αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας χτίζεται μέσα από τον τρόπο που σε αντιμετωπίζει η οικογένεια και οι γονείς. Ένα παιδί που δεν αγαπιέται μπορεί να ξεκινήσει να πιστεύει για τον εαυτό του πως εκείνο ευθύνεται για την απόρριψη της μητέρας του επειδή δεν είναι αρκετά καλό. Το παιδί που δεν  αγαπιέται από τη μητέρα του, αρχίζει και εκείνο να πιστεύει αρνητικά για τον εαυτό του. Πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού του υπάρχει εκείνη η φωνή της μητέρας που το κατέκρινε επειδή δεν ήταν αρκετά καλός μαθητής, αρκετά καλό παιδί, αρκετά όμορφο ή αρκετά κοινωνικό. Αυτή η αντίληψη αν δεν απεγκλωβιστεί από το μυαλό του παιδιού, μπορεί να παραμείνει μέσα του και να του δημιουργήσει τεράστια εσωτερικά θέματα στο μέλλον. .

Τα παιδιά που μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον με μία μητέρα που δεν το αγαπούσε, ενδόμυχα μπορεί πάντοτε να θεωρούν πως η έλλειψη αγάπης ήταν δική τους υπαιτιότητα και πως αξίζουν σεβασμό, εκτίμηση και αποδοχή. Συνήθως ένα παιδί προσπαθώντας να κερδίσει την έγκριση και την αποδοχή της μητέρας, καταβάλλει διαρκείς προσπάθειες ώστε να αισθανθεί πως μπορεί έστω και για λίγο να εκτιμηθεί από εκείνη. Όταν αποτυγχάνει και γίνεται αποδέκτης διαρκούς απόρριψης, πείθεται για την αναξιότητα του και συνεπώς αισθάνεται λίγο και για κάθε άλλο άνθρωπο. Επιπλέον, μπορεί να επιδιώκει διαρκώς την επιβεβαίωση των άλλων για το άτομό του.

Ένα παιδί που δεν έχει αγαπηθεί αρκετά και ικανοποιητικά από τη μητέρα του, μπορεί να είναι περισσότερο ευαίσθητο στην παραμέληση των άλλων ανθρώπων. Οι απορριπτικές και σκληρές στάσεις των άλλων μπορεί να το επιβεβαιώσουν για την αναξιότητά του.

Ένα παιδί που μεγαλώνει με μία μητέρα που δεν το αγαπάει, τείνει πολλές φορές να πιστεύει πως δεν του αξίζει η αγάπη. Παιδιά που μεγάλωσαν σε ένα έντονα αρνητικό περιβάλλον με συνεχή κατάκριση, παρουσίασαν στην ενήλικη ζωή τους προβλήματα ενοχής και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Είναι σύνηθες φαινόμενο οι άνθρωποι αυτοί να κάνουν συνεχείς εκπτώσεις στα θέλω τους και να δημιουργούν σχέσεις –φιλικές, συναισθηματικές, επαγγελματικές- στις οποίες αντιμετωπίζεται ως υποδεέστερο και δε διεκδικεί αυτό που δικαιούται επειδή θεωρεί πως δεν το αξίζει. Η έλλειψη της μητρικής αγάπης έχει συνδεθεί με τη δυσκολίας σύναψης σχέσεων στην ενήλικη ζωή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως το παιδί που πλέον έχει γίνει ενήλικας, αντιμετωπίζει από την αρχή όλες τις σχέσεις ως μη αξιόπιστες και δεν ανοίγεται σε αυτές εύκολα.

Αν κάποιος έζησε την παιδική του ηλικία με μία μητέρα που δεν το αγάπησε, θεωρώ πως είναι καιρός να αποτινάξει από πάνω του το άσχημο παρελθόν και να ατενίσει με αισιοδοξία και αυτοεκτίμηση το αύριο. Δεν αξίζει, ακόμα και για την ίδια τη μητέρα, κάποιος να ζήσει μία ζωή μέσα στη δυστυχία.

Εύχομαι να έρθει κάποια μέρα που οι μητέρες να είναι όλες σωστές και να αγαπούν ανιδιοτελώς τα παιδιά τους.


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Μαρία Σκαμπαρδώνη
Δημοσιογράφος. Η Ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της διότι μελετά τα μύχια και τα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, μαζί με τη Φιλοσοφία. Η γραφή είναι για αυτή ένας τρόπος ζωής, ένα ξέσπασμα και μία φυγή από την κουραστική πραγματικότητα.