Οι δυο πέτρες των ανθρώπινων σχέσεων

Με αφορμή ένα βιβλίο που έπεσε τον τελευταίο καιρό στα χέρια μου, του Ψυχολόγου κ. Ελευθεριάδη Ελευθερίου προβληματίστηκα σχετικά με το πόσο μη ανεκτικοί, εγωιστές και επιπόλαιοι έχουμε γίνει όλοι μας. Πίστεψέ με και εσύ που μπήκες να διαβάσεις αυτό το άρθρο,  βρέθηκες ή βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση ,όπου για δικούς σου λόγους πρόβαλλες το “εγώ”  σου προκειμένου να καλυφθείς για ακόμα μια φορά από μια κατάσταση που απειλεί την έννοια του “δικαίου” με το οποίο σε συνήθισες.

Το βιβλίο αυτό έχει τον τίτλο “Πριν νυχτώσει” και μεταξύ του θέματος που επέλεξα να θίξω κάνει λόγο και για κάθε άλλο κομμάτι της καθημερινότητας , όπως των δυσκολιών και δοκιμασιών, της ανθρώπινης ψυχικής δύναμης, τα όρια που έχει ο άνθρωπος και έμαθε με τις δυσκολίες του να ξεπερνά και της αιώνιας μάχης που δίνει για την  επιβίωσή του, μαθαίνοντας τις περισσότερες φορές με τον χειρότερο τρόπο τα καλύτερα μαθήματα. Ας λύσουμε όμως τον γρίφο που κρύβεται πίσω από τον τίτλο που έδωσα και “κλίκαρες” να το διαβάσεις.

Ο κ .Ελευθεριάδης προκειμένου να δείξει με τον πιο παραστατικό τρόπο το πώς οι συγκρούσεις μέσα σε μια σχέση μπορούν να γίνουν κοινό όπλο και μέσο εξέλιξης των δυο ανθρώπων, εξασφαλίζοντάς τους  μια κοινή και ήρεμη ζωή, τις παρουσιάζει με δυο πέτρες.

Ναι, καλά διαβάσατε.

Φανταστείτε λοιπόν,  νοερά δυο πέτρες ακανόνιστου μεγέθους, διαφορετική  η μια από την άλλη που έρχονται σε επαφή μεταξύ τους και συγκρούονται. Η ένταση και ο κραδασμός φαντάζει μεγάλος, καθώς οι ακανόνιστες και μυτερές γωνίες τους βρίσκουν εμπόδιο η μια την άλλη προκαλώντας μεγάλη τριβή.

Όμως, καθώς συνεχίζεται αυτή η τριβή –σύγκρουση μεταξύ τους, περνώντας ένα χρονικό διάστημα, αρχίζουμε και παρατηρούμε πως οι δυο πέτρες, οι τόσο ανόμοιες μεταξύ τους, οι ακανόνιστου μεγέθους με τα εξογκώματα και τις γωνίες τους, από τον κραδασμό και την τριβή φαντάζουν πια σαν δυο σταγόνες νερό.

Όμοιες και λείες, χωρίς την παραμικρή διαφορά που είχαν πριν αρχίσει η μια να χτυπά την άλλη. Όσο υπήρχαν οι διαφορές τους , και η μια δεν άφηνε σε ησυχία την άλλη , οι συγκρούσεις τους έκαναν τη μια να πονάει την άλλη

Αυτό συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Τα λόγια των διαφορετικών ανθρώπων είναι πέτρες που χτυπούν μεταξύ τους!

Μα όσο διαφορετικός και αν είναι ο ένας με τον άλλον σε μια σχέση (επαγγελματική- φιλική- οικογενειακή- προσωπική) με το πέρας των συγκρούσεων, τα πρέπει, τα θέλω και τα εγώ θρυμματίζονται από τις επαναλαμβανόμενες τριβές, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι,  οι τόσο ανόμοιοι μεταξύ τους  έρχονται κοντά ο ένας με τον άλλον και μαθαίνουν πως τελικά με λίγη προσπάθεια και εφόσον υπάρχει θέληση και αγάπη όλοι κουμπώνουν .

Το όλο μυστικό που δυστυχώς δεν διδαχθήκαμε σε κανένα σχολικό βιβλίο και ίσως να είναι ένα κοινό μυστικό όλων που τα κατάφεραν στη ζωή είναι η μαγική λέξη “συμβιβασμός”. Με κύριο γνώμονα πως η λύση του θίγεται ως σωτήρια στα κανονικά πλαίσια των ορίων και της αξιοπρέπειας που πρέπει να υπάρχει ως κανόνας όλων μας.

Γι αυτό, μη κάνετε πίσω για καμία “πέτρα” που νομίζετε πως δεν λειαίνεται.

Τελικά αν υπάρχει αγάπη και μεράκι ….και οι πέτρες λυγίζουν.

Previous articleDeep Work – Cal Newport
Νικολέτα Μιχαέλα Βασιλειάδου
Το όνομα μου ; Νικολέτα Μιχαέλα. Η σχολή μου; Κλασσική Φιλολογία και πιστοποιημένη Ψυχοθεραπεύτρια απο το 2018. Το μυστικό που έμαθα απο τις καταστάσεις της ζωής μέχρι και σήμερα είναι πως όσα και να έρθουν : ο χορός , οι ακονόνιστοι ρυθμοί των λέξεων για να ειπωθεί το ανείπωτο μέσα απο την πένα και οι πρεμιέρες των καινούργιων συναισθημάτων , μπορεί εν τέλη να είναι όλο το μυστικό για να γραφτεί το καινούργιο -επόμενο- δικό σου , δικό μου , δικό μας ταξίδι.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here