Παίζοντας με τον εαυτό μας
25 Shares

Πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε αυτό το άρθρο, θα ήθελα να ανατρέξετε σε μια νοσταλγική ανάμνηση που αναφέρεται στο αγαπημένο σας παιχνίδι. Στο κατάλευκο αρκουδάκι που στολίζει ακόμη το κρεβάτι σας, στον Σούπερ Μαν που κρυμμένος στη βιβλιοθήκη σάς κοιτά συνωμοτικά, θυμίζοντάς σας τις περιπέτειες που μοιραστήκατε κάποτε, στην πανέμορφη Μπάρμπυ με τα άπειρα σύνολα που  επιλέγατε  για να συναντήσει τον Τομ.

Το άρθρο Παίζοντας με τον εαυτό μας, γράφει η Γιούλια Πομπόρτση, συγγραφέας των βιβλίων «Ραντεβού όταν ζήσεις«, «Όταν οι αριθμοί φωτίζουν την καρδιά» και «Παραμύθια για μεγάλα κορίτσια». 

Τα αγαπήσατε αυτά τα παιχνίδια! Ταξιδέψατε μαζί τους σε δάση, σε γαλαξίες, σε τεράστιες αίθουσες δεξιώσεων, ώσπου… πήγατε στο Σχολείο και κάποια κυρία που κουνούσε αυστηρά το δάχτυλο, σας επέβαλλε να πετάξετε τα μαγικά ταξίδια στον κάλαθο των αχρήστων. «Μεγαλώσατε, και η φαντασία δεν έχει θέση στη ζωή των… ΜΕΓΑΛΩΝ,» σας είπε. Φυσικά, κανένα παιδί δεν τόλμησε να σηκωθεί και να απαντήσει ότι η φραγή της φαντασίας ισοδυναμεί με ευνουχισμό της ανθρώπινης φύσης. Καμιά παιδική φωνή δεν φώναξε ότι η σκέψη δημιουργεί ύλη και ότι η φαντασία είναι συνυφασμένη με τον Νόμο της Έλξης. Έτσι, το μεγαλύτερο ποσοστό της τάξης άρχισε να ασχολείται με τις γνωστές στείρες γνώσεις και οι ανυπάκουοι ονειροπόλοι έγιναν αντικείμενο μελέτης ως …ειδική περίπτωση.

Αποτέλεσμα; Το μεγαλύτερο ποσοστό της τάξης σταδιακά έχασε την ικανότητα του Οραματισμού. Το απαραίτητο στοιχείο για το πρώτο στάδιο της δημιουργίας, ΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΙΑΣ ΙΔΕΑΣ.

Θα μου πείτε και τι χρειάζονται οι Ιδέες όταν είναι προκαθορισμένη η ζωή σου; Σπουδές σε επιστήμες που αποφέρουν χρήμα και κοινωνική καταξίωση, οικογένεια και …απίστευτη ρουτίνα.

Και φθάνει κάποια στιγμή, που ενώ όλα κατά γενική ομολογία βαίνουν καλώς, η ψυχή ασφυκτιά, πνίγεται και ζητά διέξοδο. Θέλει να παίξει, να ζωντανέψει όλα τα παιχνίδια που της στέρησαν, αντίτιμο εισιτηρίου στον κόσμο των… Μεγάλων. Αναζητά απεγνωσμένα το αγαπημένο της παιχνίδι, που δεν είναι άλλο από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτήν την ύπαρξη που μας ακολουθεί από τότε που πήραμε την πρώτη μας ανάσα. Η ψυχή σαν ατίθασο άτι αναζητά τον Ιερό Εαυτό μας. Ίσως γιατί η καταπονεμένη από τον καθωσπρεπισμό Πνευματική μας οντότητα που κινεί το υλικό μας σώμα, αξίζει αγάπη, φροντίδα και ανακούφιση μέσα από υγιείς Οραματισμούς και σκέψεις.

Ας ξαναγίνουμε λοιπόν για ένα λεπτό παιδιά! Ας χτυπήσουμε το χέρι στο θρανίο και ας φωνάξουμε στη δασκάλα. ΟΧΙ ΚΥΡΙΑ! Δεν δέχομαι να με ευνουχίσεις! Δεν είμαι εγωιστής όταν αγαπάω και φροντίζω πρώτα τον εαυτό μου! Δίδαξέ μου πώς να συντονίζομαι με το ΦΩΣ, γιατί μόνον έτσι θα μπορέσω να το  προσφέρω απλόχερα. Δεν χρειάζεται να περάσω δοκιμασίες για να με αγαπά ο Θεός σου και οι γύρω μου! Η μεγαλύτερη αποστολή σου- αν μου διδάξεις τη σωστή Ιστορία και όχι πόσα άλογα είχε κάθε ηγέτης- είναι να μου αναλύσεις τις βιογραφίες όλων αυτών που μεγαλούργησαν, γιατί δεν απαρνήθηκαν ούτε για μια στιγμή την Συμπαντική Δύναμη του Οραματισμού. Θέλω να με μάθεις να ονειρεύομαι! Απαιτώ να μου μάθεις να ονειρεύομαι! ΦΩΝΑΞΤΕ ΔΥΝΑΤΑ!!! ΚΑΙ Ο ΚΑΜΠΥΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΑΣ Σ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ… ΠΑΡΕΛΘΟΝ.


Θέλεις να γράψεις guest άρθρο στο baktoblog; Κάνε «κλικ» εδώ!

Σχετικό άρθρο του «Παίζοντας με τον εαυτό μας»:  Τι έμαθα διαβάζοντας το βιβλίο «Ραντεβού όταν ζήσεις»;


Διαφήμιση

Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Baktoblog Team
Συνήθως από αυτόν τον λογαριασμό δημοσιεύονται guest άρθρα στο baktoblog.com