Η ζωή σήμερα τρέχει πολύ γρήγορα. Οι περισσότεροι τρέχουμε να την προλάβουμε. Προθεσμίες, δουλειές, συναντήσεις. Στο πλαίσιο αυτό ο χρόνος για νέες ενασχολήσεις είναι πολύ περιορισμένος. Και κάπου εκεί αναρωτιέται κανείς: ποια ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι για πρώτη φορά;

Η καθημερινότητα έχει τους νόμους της και τους ρυθμούς της. Υπάρχει ένα μοτίβο, που ακόμη κι αν για πολλούς ανθρώπους δεν έχει το χαρακτήρα της <<ρουτίνας>>, κατά κάποιο τρόπο έχει μια συνέχεια. Του λείπουν πράγματα που κάνουμε για πρώτη φορά. Οι ώρες της κάθε μέρας-όσο κι αν θα θέλαμε να ήταν περισσότερες- είναι ορισμένες. Η οικογένεια η δουλειά, οι φίλοι, οι συναντήσεις, τα deadlines, καταφέρνουν να γεμίζουν και τις 24.

Η έννοια, όμως, του καινούργιου είναι αυτή που αλλάζει κυριολεκτικά τη ζωή. Κάτι πραγματικά καινούργιο, κάτι που κάνεις για πρώτη φορά. Τα μεγαλύτερά μας όνειρα, που πολλές φορές δεν αποκαλύπτουμε σε κανέναν. Σίγουρα όλοι θέλουμε η ζωή μας να εμπλουτίζεται καθώς μεγαλώνουμε.Όμως υπάρχει αυτό το μοτίβο…της κάθε μέρας, που την κάνει να φτάνει στο τέλος της χωρίς να έχουμε προλάβει-ή προσπαθήσει-να την κάνουμε καινούργια.

Το μοτίβο αυτό πρέπει να σπάει, να το σπάμε εμείς οι ίδιοι, κάθε φορά που αρχίζει να μαζεύει σκόνη. Στον σημερινό κόσμο των άπειρων ευκαιριών δε δικαιολογείται κανένας να βαριέται. Ούτε να βολεύεται, ούτε να γκρινιάζει..Είναι καθένας υπεύθυνος για το πώς αντιμετωπίζει τη ζωή. Όχι για το τι θα του συμβεί, αλλά για το πώς θα το διαχειριστεί. Όχι το τι ζει, αλλά πώς το εντάσσει στη ζωή του.

Στην πραγματικότητα, το <<είναι>> μας συγκινείται με τα όνειρα που πραγματοποιούμε και τις απροσδόκητες χαρές που του σερβίρουμε. Αν η ζωή δεν είχε νέες αφορμές, διαφορετικά τοπία, θα μπορούσε όντως να καταντήσει βαρετή. Η παραδοχή του <<βαριέμαι>> είναι ένας εχθρός της ζωής, μια καθαρή ήττα γι’ αυτόν που το ξεστομίζει. Και το μόνο αντίδοτο σ’ αυτή τη ραθυμία είναι η επένδυση σε όσα είναι ικανά να μας συγκινήσουν, ιδανικά για πρώτη φορά. Το συναίσθημα τροφοδοτείται με συγκινήσεις, και μας επιστρέφει ισχυρές δονήσεις και σήματα χαράς.

Συχνά συνειδητοποιώ ότι ζούμε μέσα σε τελευταίες φορές που επαναλαμβάνονται και αυτό που πραγματικά είναι υπό εξαφάνιση είναι η πρώτη φορά που έκανες κάτι…

Η έναρξη ενός νέου σπορ, το πρώτο φαγητό που μαθαίνεις να μαγειρεύεις μόνος σου. Ακόμη και το να πας στη δουλειά από άλλο δρόμο. Όλα από μόνα τους είναι αλλαγές, μια πρώτη φορά στη ζωή σου. Μια πρόκληση για τον εγκέφαλό σου, να δημιουργήσει ξανά νέες συνάψεις για να αποτυπώσει καινούργιες διαδρομές. Σκέψου την πρώτη φορά που πηγαίνεις στο μάθημα για να μάθεις μια ξένη γλώσσα. Αν είχε στόμα το ΚΝΣ σου θα φώναζε <<επιτέλους>>! Επιτέλους γίνεσαι μια καλύτερη εκδοχή σου και την επόμενη φορά στον καθρέφτη δε θα είσαι ο ίδιος με αυτόν που κοίταξες την τελευταία φορά.

Υπάρχει, λοιπόν, η καθημερινότητα που τρέχει, και πίσω της όλοι εμείς. Οι νόμοι που ανέφερα συνοψίζονται στο ότι σου επιβάλλει πώς θα περάσει η μέρα σου, ώσπου να τελειώσεις όλες τις επιβεβλημένες δραστηριότητες και δουλειές σου. Μετά-για όσο χρόνο απομένει-ανήκεις σ’ εσένα. Μετά από όλα τα υποχρεωτικά δικαιούσαι να ορίσεις την επένδυση του χρόνου σου.

Ουσιαστικά αυτή είναι η κρυφή συνθήκη που έχουμε όλοι υπογράψει, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Υπάρχει ένα συμβόλαιο χρόνου, καλώς ή κακώς. Συνεπώς, το παράθυρο ελεύθερης ζωής πρέπει να το κρατήσουμε ανοιχτό. Πρέπει να μετράνε αυτές οι ώρες. Στις ώρες αυτές, τις πιο δικές μας, αξίζει μια γενναία επένδυση.

Μια επένδυση σε όσα διαρκούν περισσότερο από εμάς.

Σημείωση

Αγοράζοντας βιβλία μέσω των συνδέσμων του baktoblog, μας βοηθάς στο να συνεχίσουμε να γράφουμε υψηλής ποιότητας κείμενα.


Δωρεάν ebook «Τροφή για σκέψη»: Κατέβασε το σε 3 βήματα