Πώς να κερδίζεις φίλους και να επηρεάζεις τους ανθρώπους

Πώς να κερδίζεις φίλους και να επηρεάζεις τους ανθρώπους
18 Shares

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί για κάποιοι άνθρωποι μοιάζουν ταλαντούχοι στο να κερδίζουν φίλους, να συνάπτουν σχέσεις με τους  γύρω τους ,να περιβάλλονται από αληθινούς φίλους ενώ κάποιοι άλλοι καταλήγουν μόνοι;

Γιατί τους επηρεάζουν , κερδίζουν τον σεβασμό τους και υποστηρίζονται;

Εννέα συμβουλές δοσμένες  υπό το πρίσμα βιωματικών εμπειριών στο βιβλίο«Πώς να κερδίζεις φίλους και να επηρεάζεις τους ανθρώπους» του Dale Garnegie θα καλύψουν αν όχι όλες σίγουρα κάποιες από τις απαντήσεις που ψάχνετε.

Ο βασικός ιστός  ξεχασμένων θεμελιωδών αρχών μέσα από εμπειρίες ανθρώπων ( επιτυχημένων ή μη) · αυτό είναι κάτι που θα το αφήσω να το κρίνετε εσείς, μιας και το πρώτο από τα μαθήματα ζωής του βιβλίου αναφέρεται στην κρίση και την κριτική.

Είναι ευχάριστο, έχει ροή και μέσα από αμέτρητα παραδείγματα, βιωματικές εμπειρίες και ανθρώπινες ιστορίες μας υπενθυμίζει, και  για μερικούς από εμάς, μας διδάσκει ίσως για πρώτη φορά βασικές αρχές για την βελτίωση, αρχικά, του εαυτού μας και κατόπιν της σχέσης μας με τους γύρω μας.

Όπως λέει και ο συγγραφέας  πολύ εύστοχα  μέσα στην απλότητά του  : «Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στα πανεπιστήμια και μαθαίνουν να διαβάζουν Όμηρο και να αποκρυπτογραφούν τα μυστήρια των ανώτερων μαθηματικών χωρίς καν να ανακαλύψουν πώς λειτουργεί το ίδιο τους το μυαλό».

Είναι γνωστό πως η καρδιά όλων των προβλημάτων μας βρίσκεται  μέσα στο χιλιοειπωμένο εγώ μας , στο δικό μας θέλω. Πότε όμως θα σταματήσουμε να συζητάμε μόνο για το τι θέλουμε εμείς;

«Έτσι κάνουν τα μικρά παιδιά. Καταντάει παράλογο. Φυσικά και σε ενδιαφέρουν αυτά που θέλεις εσύ. Θα σε ενδιαφέρουν αιωνίως. Δεν ενδιαφέρουν όμως κανέναν άλλο. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε σαν εσένα : μας ενδιαφέρουν μόνο αυτά που θέλουμε εμείς».

Μήπως, λοιπόν , να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τόσο τι θέλουμε εμείς, αρχίζοντας να συζητάμε τι  θέλουν ΕΚΕΙΝΟΙ; Και ποιοι είναι οι «εκείνοι»;

Είναι ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, οι συνάδελφοί σας, οι φίλοι και οι συγγενείς σας, ο ασφαλιστής σας , ο λογιστής και ο  γείτονάς σας.

Πώς όμως μπορείτε να τους επηρεάσετε; Πώς μπορείτε να τους κάνετε να κάνουν αυτό που θέλετε;

Προσοχή! Δεν πρόκειται για κάποια χειριστική συμβουλή. Δε θα ήθελα ούτε να σας παραπληροφορήσω ,ούτε να αφήσω περιθώρια παρερμήνευσης  σχετικά με αυτό . Για το λόγο αυτό, θεωρώ πως ο καλύτερος τρόπος για να το κάνω είναι μιμούμενη την τεχνική του συγγραφέως Dale Garnegie δηλαδή με μια ιστορία, ένα παράδειγμα μέσα από το βιβλίο «Πώς να κερδίζεις φίλους και να επηρεάζεις τους ανθρώπους»:

«Ήταν η ημέρα των Ευχαριστιών και ήμουν  δέκα χρονών. Ήμουν  στο τμήμα  των απόρων του νοσοκομείου της πόλης και την επόμενη ημέρα ήταν προγραμματισμένο να μου κάνουν μια μεγάλη ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση. Γνώριζα ότι με περίμεναν πολλοί μήνες περιορισμού, ανάρρωσης και πόνων. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει. Με την μητέρα μου ζούσαμε μόνοι μας σε ένα μικρό διαμέρισμα, εξαρτημένοι από την κοινωνική πρόνοια. Καθώς περνούσαν οι ώρες , με έπνιγαν ολοένα και περισσότερο τα συναισθήματα  της μοναξιάς, της απελπισίας, και του φόβου. Γνώριζα ότι η μητέρα μου ήταν μόνη της στο σπίτι, ανησυχώντας  για εμένα, που  δεν είχα κανέναν να φάει μαζί μου, που δεν είχε καν τα χρήματα να μου προσφέρει ένα σωστό γεύμα Ευχαριστιών. Τα δάκρυα έπνιγαν τα μάτια μου.

Μια νεαρή νοσοκόμα, φοιτήτρια ακόμη, άκουσε τους λυγμούς μου και ήρθε να με δει. Ξεσκέπασε το πρόσωπό μου και άρχισε να σκουπίζει τα δάκρυά μου. Μου είπε πόσο μόνη αισθανόταν και εκείνη, που έπρεπε να δουλεύει τέτοια μέρα και δε μπορούσε να είναι με την οικογένειά της. Με ρώτησε αν θα ήθελα να φάω μαζί της. Έφερε δύο δίσκους με φαγητό : φέτες από γαλοπούλα, πατάτες πουρέ, σάλτσα από μούρα και παγωτό για επιδόρπιο. Μιλώντας μου, προσπάθησε να ησυχάσει τους φόβους μου. Η βάρδιά της όμως τέλειωνε σε λίγο.

Τι πιστεύετε εσείς πως  έκανε η νεαρή νοσοκόμα;

«Αν και η βάρδια της τελείωνε στις τέσσερις το απόγευμα, αυτή έμεινε μαζί μου τον ελεύθερο χρόνο της, μέχρι τις έντεκα το βράδυ. Έπαιξε παιχνίδια μαζί μου, μου μιλούσε, και έμεινε κοντά μου μέχρι που τελικά αποκοιμήθηκα. Από τότε που ήμουν δέκα χρονών ήρθαν και πέρασαν πολλές ημέρες Ευχαριστιών, αλλά πάντα θυμάμαι εκείνη την συγκεκριμένη ημέρα και τα αισθήματα της απελπισίας μου, του φόβου, της μοναξιάς και τη θέρμη, την τρυφερότητα μιας ξένης που κατάφερε να τα κάνει όλα υποφερτά», μας διηγείται ο Μάρτιν Γκίνσμπεργκ από το Long Island της Νέας Υόρκης».

Εκείνη η νεαρή νοσοκόμα σημάδεψε βαθιά τον νεαρό τότε Μάρτιν κάνοντάς το πιο απλό και ανθρώπινο.Ενδιαφέρθηκε με ειλικρίνεια για εκείνον. Έχει υπάρξει ένας τέτοιος άνθρωπος στην ζωή σας ή έχετε υπάρξει εσείς για κάποιον άλλο; Μοιραστείτε μαζί μας τις δικές σας ιστορίες.Σίγουρα θα προσφέρετε έμπνευση για ειλικρινές ενδιαφέρον.


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Ελένη Κωτίδου
Γεια σου κόσμε! Κόσμε χαρούμενε, προβληματισμένε, τυχερέ και άτυχε! Είμαι η Ελένη και είμαι εδώ για τις ώρες των αντιφάσεων και της δημιουργίας! Όπως είπε κάποιος πολύ αγαπημένος κάποτε : " Οι ώρες της απόλυτης ελευθερίας μας, εκεί που ορίζουμε απόλυτα τον εαυτό μας είναι οι ώρες που δημιουργούμε". Το να γράφεις,λοιπόν, ένα άρθρο είναι ένα είδος ελευθερίας όλων εκείνων των αντιφάσεων, των προβληματισμών και των συναισθημάτων που αποτυπώνονται και μένουν. Δηλώνω ορκισμένη βιβλιοφάγος και ελπίζω οι προτάσεις μου να σε οδηγούν παντοτινά στις δικές σου ώρες απόλυτης ελευθερίας.