18 Shares

Πριν μερικούς μήνες καθόμουν σε ένα καφέ με έναν φίλο. Ο ίδιος έγραφε κείμενα και μου περιέγραφε πως εδώ και μερικές βδομάδες δεν μπορεί να γράψει. Κάθε φορά που πήγαινε να συντάξει μια παράγραφο δεν ήταν αρκετό, κάτι τον σταματούσε και δεν μπορούσε να ολοκληρώσει…το άρθρο.

Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορούσα να νιώσω τους λόγους για τους οποίους ξαφνικά ένας άνθρωπος που γράφει πολύ ωραία άρθρα ξαφνικά δε μπορεί. Απλά δεν χωρούσε στο μυαλό μου.

Όταν μου ζήτησε τη γνώμη μου είπα «απλά κάτσε και γράψε». Όπως μπορείς να καταλάβεις η συμβουλή μου δεν βοήθησε και πολύ…μιας και  τις περισσότερες φορές υπάρχουν σκέψεις που μας σταματάνε από το να δράσουμε.

Γυρνώντας πίσω στην ιστορία, ο καιρός πέρασε και τις τελευταίες 2 βδομάδες βρίσκω τον εαυτό μου, αν όχι στην ίδια, σε παρόμοια θέση.

Ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο είναι διττός.

1)Οι φόβοι που θα γράψω παρακάτω δεν αφορούν μόνο τη συγγραφή άρθρων αλλά σχεδόν όλα τα πρότζεκτ και τις δουλειές που μπορείς να πετύχεις ανά καιρούς.

2) Μια πρόκληση για να γράψω άρθρο, ενώ πιστεύω ότι έχω φτάσει σε αδιέξοδο.

Νιώθεις ότι δεν έχεις χρόνο

Αν ασχολείσαι με ένα πρότζεκτ μετά τη δουλειά και τα σαββατοκύριακα, είναι φυσικό και επόμενο κάποια στιγμή να πείσεις τον εαυτό σου πως ο χρόνος σου είναι περιορισμένος. Ειδικά όταν κύριος «σύμβουλος» σου είναι η κούραση.

Μεταξύ του «θα κοιμηθώ επειδή είμαι πτώμα» και του «θα δουλέψω», υπάρχει μια χοντρή γραμμή η οποία λέγεται «Θα λιώσω στο YouTube/Τηλεόραση/Games γιατί δεν είμαι ούτε πολύ κουρασμένος για να κοιμηθώ, ούτε πολύ ξεκούραστος για να ασχοληθώ  με το πρότζεκτ μου.

Αυτή η χοντρούλα γραμμούλα λοιπόν μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για «κακές» συνήθειες οι οποίες θα είναι εκεί και όταν δεν θα είσαι κουρασμένος. Από ένα σημείο και μετά μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να βλέπει βίντεο και ταινίες με τις ώρες παραμερίζοντας αυτά που θέλεις να κάνεις ενώ παράλληλα πιστεύεις ότι δεν έχεις χρόνο.

Παράδοξο;

Όσο είσαι ξεκούραστος και χορτάτος/η από ψυχαγωγία αλλά συνεχίζεις και χάνεις τον χρόνο σου, τότε με τον καιρό πολύ πιθανό να δημιουργηθεί μια εσωτερική σύγχυση. Ξέρεις τι θέλεις αλλά κάνεις ακριβώς το αντίθετο.

Γνωρίζεις μέσα σου ότι θα ήταν καλύτερα τις δύο επόμενες ώρες να ασχοληθείς με αυτό που πραγματικά επιθυμείς αλλά πατάς το επόμενο επεισόδιο στο Netflix. Λίγο-πολύ όλοι το έχουμε κάνει.

Τα καλά νέα είναι ότι τη στιγμή που συνειδητοποιήσεις τις δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου, βρίσκεσαι μια με δύο κινήσεις μακριά από το να συνεχίσεις το πρότζεκτ σου και να βάλεις ακόμα ένα λιθαράκι σε αυτό.

Πάντα θα έχεις αυτή την επιλογή.

Η άλλη μεριά του νομίσματος

Από την άλλη υπάρχουν μέρες που όντως θα ήταν καλύτερο να ξεκουραστείς. Αυτό σου το λέει ένας άνθρωπος που ακόμα προσπαθεί να «ακούσει το σώμα του» όταν του λέει με τρόπο:

Τι θα γίνει παλικάρι μου; Στα καπάκια μετά τη δουλειά θέλεις να διαβάσεις και να αρχίσεις να γράφεις άρθρο;

Ούτε φυσικά να παίξεις games και να βλέπεις σειρές είναι «κακό». Το θέμα είναι ο τρόπος ενασχόλησης και όχι το μέσο.

Πολύ μεγάλη δόση ικανοποίησης με λίγη προσπάθεια

Έχεις πετύχει ποτέ βίντεο ή άρθρο για το πόσο κακομαθημένα είναι τα millennials;

Millennials: Άνθρωποι που γεννήθηκαν τις δύο δεκαετίες του 80 και του 90.

Τα περισσότερα βίντεο τονίζουν την ανυπομονησία μας συγκριτικά με τις υπόλοιπες γενιές. Το επιχείρημα αυτό βασίζεται στον εορτασμό ακόμα και του πιο μικρού επιτεύγματος στην παιδική μας ηλικία, όπως και το γεγονός ότι οι γονείς μας, μας επιβράβευαν (με δώρα για παράδειγμα) χωρίς να κάνουμε ιδιαίτερα κάτι αξιοσημείωτο.

Όσο άσκοπο και ανώφελο είναι να προδικάσεις μια ολόκληρη γενιά, τόσο υπάρχει μια μικρή δόση αλήθειας. Πέρα από τα millennials υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν παιδιά που όντως τα επιβραβεύουν με το παραμικρό. Είτε αυτός που τα επιβραβεύει είναι η οικογένεια, είτε η εκάστοτε θρησκεία και το εκπαιδευτικό σύστημα.

Θέλοντας και μη, τα παιδιά αυτά όταν μεγαλώνουν πολύ πιθανό να κουβαλάν μαζί τους έναν μηχανισμό επιβράβευσης ο οποίος λέει: «Αξίζω μια καλή ζωή, οτιδήποτε και αν κάνω» και κατ’ επέκταση «αξίζω καλά αποτελέσματα με την παραμικρή προσπάθεια». (Στο τέλος του κειμένου έχω ένα «weird fact» για την πιο παλαβή ψυχιατρική όψη της διαπαιδαγώγησης).

Αυτό το σκεπτικό είναι τόσο ασυνείδητο όσο και καταστροφικό μιας και θέτει πολύ υψηλά τον πήχη, για οτιδήποτε και αν κάνεις.

Στο βιβλίο «Ξυπνήστε το γίγαντα μέσα σας», υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο που εξηγεί λεπτομερώς πόσο σημαντικό είναι μερικές φορές να χαμηλώνεις τις προσδοκίες σου.

Μερικές φορές το να χαλαρώνεις και να μειώνεις τις προσδοκίες σου είναι ότι καλύτερο για να έρθει αυτό που πραγματικά θέλεις.

Το «κτίσιμο» προσδοκιών είναι πρακτικά το εφαλτήριο για τα περισσότερα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας όταν καταπιανόμαστε με το πρότζεκτ μας.

Ποια είναι η λύση σε όλα αυτά;

Ξεκίνα τη δουλειά!

Δεν θα σου πω τι έχω διαβάσει, αλλά τι κάνω στην πράξη. Η πράξη για να τα ξεπεράσεις όλα αρχίζει (παραδόξως) με αυτό που είχα πει στον φίλο μου στην αρχή «απλά ξεκίνα και γράψε». Ότι και αν κάνεις απλά ξεκίνα, δεν υπάρχει μαγική συνταγή, δεν υπάρχει «επιτυχία σε μια μέρα».

Μερικές φορές όταν με πιάνει η απαισιοδοξία μου  εύχομαι να υπήρχε κάτι σαν ένα μαγικό χάπι που θα με έκανε να πετύχω όλα αυτά που θέλω(millennial είμαι τι να περιμένεις;). Αν βρω κάτι θα σε ενημερώσω.

Εξίσου βασικό στοιχείο, μετά το πρώτο στάδιο, είναι να παίρνεις feedback και να συνεχίζεις μέχρι να θέλεις να διαγράψεις τις δουλειές και τα πρότζεκτ που έκανες ένα χρόνο πριν, γιατί τώρα έγινες καλύτερος/η.

Χρησιμοποίησε την «βαρεμάρα» σου

Αν δεν βίωνα αυτή την απραγία τότε πολύ πιθανό να μην υπήρχε αυτό το άρθρο, οπότε ότι και αν κάνεις σε προσκαλώ να χρησιμοποιήσεις την μερική «απραγία» , «βαρεμάρα» «στασιμότητα» και να φτιάξεις κάτι. Πάρε ένα σφυρί και σπάσε το δικό σου αδιέξοδο, ούτως ή άλλος από χαρτί είναι φτιαγμένο.

Στην αρχή όλα τα κύτταρά του σώματος σου θα σου λένε «όχι», αλλά σιγά σιγά θα χτίσεις την απαραίτητα ορμή για να τελειώσεις αυτό που άρχισες.

Παραπομπή:Weirdfact στον τομέα τις διαπαιδαγώγησης

Το ακριβώς ανάποδο από αυτό που λέγαμε παραπάνω για τα millennials πρότεινε στο βιβλίο του “Psychological Care of Infant and Child” ο John Watson. Ο Watson παραθέτει το «αγαπησιάρικο» όνειρο που είχε παρακάτω:

«Μια μέρα τα παιδιά θα μεγαλώνουν σε φάρμες για παιδιά (φάση Matrix) μακριά από τις διεφθαρμένες επιρροές των γονιών τους. Μέχρι τότε οι γονείς θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τεχνικές για μεγαλώσουν δυνατά (από ψυχολογικής άποψης) παιδιά»

…συνεχίζει λέγοντας..

«Μην τα σηκώνεται όταν τα κλαίνε, απλά δώστε θετικά και αρνητική επιβράβευση ανάλογα με τις πράξεις που κάνουν»


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.