Τι έμαθα διαβάζοντας το βιβλίο, Ραντεβού όταν ζήσεις ;

Τι έμαθα διαβάζοντας το βιβλίο Ραντεβού όταν ζήσεις ; Όσοι ακολουθούν το baktoblog ξέρουν ότι τα βιβλία κυρίως που σας προτείνω είναι non-fiction. Παράλληλα και με λιγότερη συχνότητα διαβάζω και μερικά μυθιστορήματα.

Αυτό που ψάχνω στα μυθιστορήματα όπως έχω πει και σε ένα YouTube βίντεο είναι η μια ιστορία, η οποία θα συμβάλει στην διεύρυνση των γνώσεων και των προβληματισμών του αναγνώστη. Το συγκεκριμένο βιβλίο κάλυψε αυτές τις ανάγκες.

 

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΟΤΑΝ ΖΗΣΕΙΣ

Gepostet von Viva am Mittwoch, 20. Juni 2018

Σχέσεις: Πλασματική εικόνα ενάντια στην πραγματικότητα

Όπως η πρωταγωνίστρια του βιβλίου στην αρχή, έχει φτιάξει μια εικόνα η οποία δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα για τον άνθρωπο που έχει επιλέξει να είναι μαζί, έτσι οι περισσότεροι έχουμε φτιάξει, τουλάχιστον μια φορά, μια εικόνα για κάποιον ή κάποια που έχουμε ή θέλουμε σχέση.

Η συγκεκριμένη συνήθεια τις περισσότερες φορές οδηγεί σε απογοήτευση παρά σε χαρά μιας και προβάλουμε τις προσωπικές μας προσδοκίες στον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας. Φτιάχνουμε μια δικιά μας ιδέα για το πως μπορεί να είναι η ζωή του ατόμου που μας αρέσει και θέλουμε να μπούμε σε αυτήν πάση θυσία Αργά ή γρήγορα έρχεται όμως ένα “σοκ” όπως και στο Ραντεβού όταν ζήσεις που σου υπενθυμίζει όλες τις φορές που επέλεξες να καταπιεστείς και αποτελεί το τελειωτικό χτύπημα. Από την άλλη μεριά, παρουσιάζεται και το είδος των χειριστικών ανθρώπων που αντλούν ενέργεια από αυτόν/ αυτήν που είναι διαθέσιμος/η να καταπιεστεί σε μεγάλο βαθμό, για να εξακολουθεί να είναι μαζί τους.

Ραντεβού όταν ζήσεις
απόσπασμα του βιβλίου Ραντεβού όταν ζήσεις

Το φαινόμενο αυτό το αναλύει με το ωραίο τρόπο και ο Antony Robbins στο βιβλίο, Ξυπνήστε τον γίγαντα μέσα σας,  με τη φράση “O λόγος που δε χωρίζουν πολλά δυστυχισμένα ζευγάρια είναι ότι ακόμα δεν έχει δημιουργηθεί αρκετός πόνος για να ξεπεράσει το αίσθημα της άνεσης και της συνήθειας”.

Συναισθηματική υπευθυνότητα

Ένα βασικό στοιχείο που απολαμβάνω τόσο σε βιβλία όσο και σε ταινίες είναι η εξέλιξη του χαρακτήρα. Η πρωταγωνίστρια, Μάγια ξεκινάει σαν μια γυναίκα που κατηγορεί όλους τους υπόλοιπους για την συναισθηματική της κατάσταση. Για παράδειγμα “Με έχει φτάσει σε αυτό το χάλι και εξακολουθούσε να θεωρεί τον εαυτό του το κέντρο του κόσμου”

Κατά τη διάρκεια μιας σειράς γεγονότων και κυρίως ανθρώπων που γνωρίζει, βλέπει και η ίδια ότι η μόνη υπεύθυνη για την συναισθηματική της κατάσταση και πράξεις είναι η ίδια και όχι οι υπόλοιποι.

Σχετικό άρθρο : Ποιος φταίει όταν θυμώνεις;

Υπόθεση Άλφρεντ Ροσενμπεργκ – χιλιάδες κλεμμένα έργα

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του βιβλίου ο αναγνώστης μαθαίνει για την υπόθεση Υπόθεση Άλφρεντ Ροσενμπεργκ.

Ο Άλφρεντ Ρόσενμπεργκ ήταν ορκισμένος αντισημίτης, Ναζί και συγγραφέας του βιβλίου: O μύθος του εικοστού αιώνα. Επίσης ήταν υπεύθυνος για την κλοπή και την καταστροφή εξαιρετικών έργων τέχνης των εύπορων Εβραϊκών οικογενειών της Ευρώπης. Οι περισσότερες Εβραϊκές οικογένειες ήταν θύματα της θηριωδίας των Ναζί. Οι περιουσίες τους κλάπηκαν ή καταστράφηκαν σύμφωνα με το σχέδιο Ρόζενμπεργκ.

Πολλά έργα τέχνης κατέληξαν στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου και ακόμη περισσότερα σε στοές ανθρακωρυχείων όπου ανατινάχθηκαν μετά την πτώση του τρίτου Ράιχ.

Ο θάνατος του Γερμανού Κορνίλιους Γκλουντ έφερε στο φως ένα συμβάν που κινητοποίησε τους κληρονόμους εκατοντάδων Εβραϊκών οικογενειών. Στο υπόγειο της κατοικίας του βρέθηκε μια τεράστια ιδιωτική συλλογή που κατείχε παράνομα χίλιους διακόσιους ογδόντα πίνακες Πικάσο , Σαγκάλ, Ματίς και διάφορων άλλων ζωγράφων.

Ένα άλλο ενδιαφέρον ιστορικό στοιχείο που έμαθα μέσα από το βιβλίο , Ραντεβού όταν ζήσεις ήταν λεπτομέρειες για την Συνθήκη λήξης του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, όπως η πλήρης αποδοχή της ευθύνης από τη μεριά της Γερμανίας καθώς και η συμφωνία με υπόλοιπα εμπλεκόμενα κράτη να πληρώσει τις αντίστοιχες αποζημιώσεις

Τι μου άρεσε στο βιβλίο Ραντεβού όταν ζήσεις

Το βιβλίο παρουσιάζει  διάφορες συμπεριφορές ανθρώπων οι οποίες του δημιουργούν ερωτήματα στον αναγνώστη. Παρόλο αυτά φροντίζει να εξηγήσει τα κίνητρα τους, απλά δεν το κάνει τη χρονική στιγμή που περίμενα. Και μιας και μιλάμε για πράγματα που δεν περίμενα, το τέλος είναι ανατρεπτικό, δύσκολα ο αναγνώστης θα μπορέσει να το μαντέψει.  

Επίσης μου άρεσε πολύ ένας χαρακτήρας του βιβλίου, ο “Μιχαήλ”.

Τι δε μου άρεσε

Αυτό που δεν μου άρεσε, ήταν ότι εγώ προσωπικά δεν μπορούσα να ταυτιστώ με την αντιμετώπιση της Μάγιας (πρωταγωνίστρια) στα προβλήματα που παρουσιαζόντουσαν Αντιμετωπίζω τη ζωή εντελώς διαφορετικά και με περισσότερη λογική.

Αυτά από εμένα, πες μου και εσύ τι γνώμη σου, αν έχεις διαβάσεις το βιβλίο ή αν όχι μπορείς να το βρεις εδώ.

Απόσπασμα από την Μαρία Ψωμά-Πετρίδου στην παρουσίαση του βιβλίου

«Όταν αποφασίζεις να βγεις από το παραμύθι σου, πρέπει να έχεις το κουράγιο να σπάσεις την καρδιά σου σε χίλια κομμάτια. Εκεί έξω, στον άγριο κόσμο της πραγματικότητας, υπάρχουν δυο επιλογές. Να επιβιώσεις με μια καινούργια καρδιά στη Χώρα της Υπομονής και της Συγγνώμης ή να χαθείς για πάντα στη Χώρα του Γιατί», αναφέρει χαρακτηριστικά σε κάποιο σημείο του «Ραντεβού όταν Ζήσεις» η Γιούλια με την πληθωρική, καταιγιστική γραφή της. Τα λόγια της είναι σαν στάση, σαν βαθιά ανάσα στην εξέλιξη των γεγονότων του μυθιστορήματος, έτσι ώστε να απορήσουμε, να προβληματιστούμε για τις επιλογές και την πορεία της ηρωίδας της, της Μάγια, αλλά και για τον εαυτό μας.

Σαρώνει η Μάγια, από την πρώτη αρχή της ιστορίας, με την προσωπικότητά της, την πείνα της να ζήσει, να γευτεί  στο έπακρο τον έρωτα που είναι για εκείνη η πεμπτουσία της ζωής. «Πολύ» σε κάθε έκφανση του χαρακτήρα της, δεν διστάζει να διεκδικήσει τα συναισθήματά της, δίχως αναστολές για το σωστό ή το λάθος. Δίνεται ψυχή και σώματι στο αντικείμενο του πόθου της και βιώνει με αμείωτη ένταση τόσο την ευτυχία όσο και την προδοσία. Με λίγα λόγια, αφήνεται να ζήσει χωρίς φόβο αλλά με πάθος.

Καθώς ξετυλίγει την εξομολόγησή της, βουτάς μαζί της στα θέλω και στις πράξεις της, γίνεσαι κοινωνός και αθέατος συμμέτοχος σε ό,τι διαδραματίζεται. Ταυτίζεσαι με την Μάγια.

Η Γιούλια Πομπόρτση καταφέρνει με τη γραφή της να μεταγγίσει στον αναγνώστη όλη τη συγκίνηση, την αντάρα των αναζητήσεων της ηρωίδας της, γιατί γράφει όχι για να στήσει τον συγγραφικό της μύθο αλλά για να εκφράσει όλες τις αλήθειες που εκρήγνυνται μέσα της.

«Τι θα πει ιστορία; Καμιά σχέση δεν είναι ιστορία. Είναι ζωή, είναι δάκρυα, είναι ένα ατελείωτο καρδιοχτύπι!» δηλώνει δυνατά σε κάποιο σημείο της πλοκής.

Με οδηγό λοιπόν την αυθεντικότητα και μόνο, η Γιούλια εμφανίζει την γυναίκα-άνθρωπο με όλα τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά της. Άλλοτε ισχυρή έξυπνη και γεμάτη αυτοπεποίθηση, να μάχεται και να διεκδικεί, κι άλλοτε εύθραυστο φυλλαράκι να άγεται και να φέρεται στον άνεμο των διαθέσεων των άλλων, εκλιπαρώντας της προσοχής και της αγάπης.

Σε σημεία σε χαστουκίζει με τις διαπιστώσεις της: «Πόσο αληθινό ήταν το ψέμα μου/ πόσο ψεύτική ήταν η αλήθεια μου»,  σε ωθεί να επιθυμείς διακαώς κι εσύ να συμμετέχεις στο δράμα.

«Αυτοί είναι οι ζωντανοί» σχολιάζει, βλέποντας ένα νεαρό ζευγαράκι απορροφημένο στον έρωτά του. «Όλοι οι άλλοι τρέχουν να προλάβουν τη ζωή κι απλά υπάρχουν».

Αλλού, σε τραβάει από το χέρι, σε κατεβάζει στα μύχια της ψυχής να ξεδιαλύνει τα σκοτάδια και τις φυλακές: «Μάθε να φεύγεις από την εικόνα. Η αλήθεια είναι πάντα κρυμμένη πίσω από αυτή. Η Λολίτα είναι στάση ζωής. Συμβολίζει την συναισθηματική ανωριμότητα, τον άκρατο εγωισμό και τις τεχνικές της αράχνης που κρατούν δέσμιο τον ιστό ενός ανεκπλήρωτου πάθους. Σε κάθε καταστροφική σχέση μοιραίου πάθους, οι ρόλοι μοιράζονται από πολύ νωρίς».

Ταυτόχρονα όμως με το εσωτερικό ταξίδι, ο αναγνώστης ταξιδεύει και πραγματικά σε διάφορα τοπία του κόσμου, συνοδοιπόρος στις περιπέτειες της Μάγια. Από την Θεσσαλονίκη στη Βαρκελώνη. Από εκεί στο Παρίσι και στα γραφικά σοκάκια της Μονμάρτης. Στο Μονπελιέ. Μετά βρίσκεται στην Νέα Υόρκη και κατόπιν ανεβαίνει μέχρι το Springer Mountain για να διασχίσει το Απαλάχιο μονοπάτι. Επιστρέφει στο Παρίσι κι από εκεί πετάει για το Λονδίνο και την Βερόνα….

Η αναζήτηση της καρδιάς συμπλέει με τις εναλλαγές των τοπίων και της ατμόσφαιρας που αποπνέουν. Σε όλες τις διαδρομές μια ανδρική φιγούρα σε δεύτερο ρόλο, είναι ο αγωγός για να προχωρήσει η Μάγια ένα βήμα παραπέρα.

Μετά την σύντομη παραμονή της στο Λονδίνο και την επάνοδό της για μια ακόμα φορά στο Παρίσι, μπορεί πλέον να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό της :»Όταν φτάνεις στην κορυφή του Γολγοθά σου, έχεις καλύτερη θέα. Τα βλέπεις όλα από ψηλά, ακόμη και την πορεία του μαρτυρίου σου. Και τότε έχεις δυο επιλογές. Να συνεχίσεις να άγεσαι και να φέρεσαι από τα βασανιστικά συναισθήματα και να σταυρωθείς ή να σταθείς στα πόδια σου και να απολαύσεις τη θέα, επικεντρώνοντας το βλέμμα σου σε μια από τις ατέλειωτες επιλογές που έχεις μπροστά σου»/

Φυσικά, το ποια θα είναι η τελική επιλογή της Μάγια, δεν θα σας το αποκαλύψω. Θα σας αφήσω να απολαύσετε την ανάγνωση, με αυτό το ερωτηματικό να σας διακατέχει σε κάθε σελίδα. Θα σας αφήσω να φτάσετε μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος, βιώνοντας η κάθε μια και ο καθένας, με τη δική του προσωπικότητα, την πλοκή. Μια πλοκή γρήγορη, χωρίς ανάπαυση, με διαρκή την αίσθηση πώς η Μάγια παλεύει πώς να την ορίσει, να την διαφεντέψει για να φτάσει να παραδεχτεί: «Η καρδιά επιλέγει, αλλά δεν αποκαλύπτει ποτέ τα μυστικά της στο νου. Αγαπάς απλά και δεν ξέρεις το γιατί…»


Διαφήμιση

Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.