Συναισθηματική ανευθυνότητα ή υπευθυνότητα;

0 Shares

Κάθε μέρα ξεκινάμε με μια συγκεκριμένη «ενέργεια». Μπορούμε να την ενισχύσουμε μέσω της διατροφής, της καλής διάθεσης, κάνοντας κινήσεις που συγκλίνουν περισσότερο με τους στόχους μας και γενικότερα πράγματα που μας γεμίζουν. Πόσο μέρος της ευθύνης λαμβάνουμε για τις ίδιες μας τις πράξεις; Πόσο υπεύθυνοι ήμαστε όταν κάτι πάει «στραβά»; Και πόσο εύκολο καθίσταται το γεγονός να κατηγορούμε άλλους  και εν μέρη να τους θεωρούμε υπεύθυνους για την συναισθηματική μας κατάσταση;

Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε μέσα σε κοινωνικούς κύκλους, οι οποίοι έχουν ως παραδεδεγμένη αλήθεια την συναισθηματική ανευθυνότητα. Ακούμε από τον περίγυρο μας ή ακόμα και από τους ίδιους μας τους εαυτούς

 «πωω τι έκανε τώρα;… μου χάλασε τι μέρα», «με νευρίασε πάρα πολύ, πως θα συνεχίσω τη δουλειά μου τώρα;»

Και άλλες εκφράσεις, που έχουν να κάνουν με άγχος και γενικότερα με αρνητικά συναισθήματα που χωρίς δεύτερη σκέψη τα βάζουμε στην καθημερινότητα μας . Είμαστε  «απασχολημένοι» με το να παραπονιόμαστε γιατί δεν έχουμε τη ζωή που θέλουμε και να αποδίδουμε ευθύνες σε συνεργάτες, οικογένεια, φίλους, σχέσεις. Αρχίζουμε και αναπτύσσουμε μόνοι μας ένα μοτίβο, στο οποίο έχουμε τοποθετήσει του ίδιους μας του εαυτούς ως αντίδραση παρά ως δράση.

Είναι λογικό μέσα σε όλη αυτή τη συνεχή διαδικασία να θολώνουμε τις σκέψεις μας, να κυνηγάμε το μέλλον και να σκεφτόμαστε το παρελθόν. Καταλήγουμε εγκεφαλικά «μουδιασμένοι» , ανήμποροι από ένα σημείο και μετά να κατακτήσουμε την συναισθηματική μας ηρεμία.

Ο μόνος λόγος, που δεν ήρθαν τα πράγματα όπως τα θέλαμε ή τα φανταζόμασταν είμαστε εμείς οι ίδιοι. Πάντα θα φταίει και κάποιος άλλος. Ποια σκέψη είναι όμως πιο αποδοτική; Να αρχίσουμε να αλλάζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ή όλους τους υπόλοιπους γύρω μας; Κάθε ένας από εμάς έχει ένα δικαίωμα που τις περισσότερες φορές δεν το διεκδικεί, παρατώντας το στη γωνία. Το δικαίωμα της επιλογής. Όλοι μπορούμε να αμφισβητήσουμε μέσα από καθημερινή προσπάθεια το σκεπτικό της απόδοσης ευθυνών για τα ίδια μας τα συναισθήματα σε άλλους ανθρώπους.

Ως δημιουργικά και γεμάτα περιέργεια όντα, έχουμε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε με πιο εποικοδομητικά πράγματα από το να δίνουμε χρόνο σε θυμό και νεύρα τα οποία δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Ο Σενέκας είχε πει το εξής :

«Ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι αρκετός, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι τον ξοδεύουν απερίσκεπτα».

Ο χρόνος θα περάσει με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Το ερώτημα είναι τι θα κάνω με τον χρόνο που μου έχει δοθεί.

Θα επιλέξω την συναισθηματική ανευθυνότητα ή υπευθυνότητα;


Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.