Τι είναι αγάπη; Βιβλιοκριτική: Το σκεπτικό της αγάπης

Τι είναι αγάπη; Βιβλιοκριτική Το σκεπτικό της αγάπης
10 Shares

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι μπορεί να προσδιοριστεί με λέξεις. Η αγάπη όσο και τα κίνητρα της, ποικίλουν ανάλογα με τη σκοπιά που το βλέπει ο καθένας. Από τη μια μπορείς να διαβάσεις βιβλία του Έκχαρτ Τόλε, ο οποίος λέει ότι η πραγματική αγάπη δεν έχει συνθήκες και είναι ανιδιοτελής. Από την άλλη ο Ρίτσαρντ Ντόκινς στο βιβλίο του το «Εγωιστικό γονίδιο» εξηγεί πως οτιδήποτε κάνουμε υπάρχει από πίσω προσωπικό μας όφελος. Αρχικά όταν έγραφα το πρώτο κείμενο ένιωσα αρκετά άβολα που θα ασχοληθώ με ένα τέτοιο θέμα. Παρόλο αυτά αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τις καλύτερες ιδέες από το βιβλίο “The Love Mindset” ή σε άπταιστα ελληνικά «Το σκεπτικό της αγάπης» :P.

Αγάπη και φύση

Στο βιβλίο χρησιμοποιούνται πολύ οι παρομοιώσεις του ανθρώπου με τη φύση και πιο συγκεκριμένα με το δέντρο. Η συγγραφέας τονίζει ότι, όπως τα φυτά χρειάζονται τα απαραίτητα στοιχεία για να αναπτυχθούν έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη.

«Αν σε ρωτούσα, τι σημαίνει ζωή για ένα φυτό, θα μου έλεγες ζωή σημαίνει ανάπτυξη. Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο και την αγάπη. Ο άνθρωπος για να αναπτυχθεί χρειάζεται αγάπη.»

Παρόλο αυτά, ενώ τα περισσότερα φυτά γυρνάνε προς τον ήλιο και αντιλαμβάνονται την ανάγκη που έχουν, οι περισσότεροι άνθρωποι επικεντρώνονται πολύ περισσότερο σε άλλες ανάγκες. Πολλοί άνθρωποι κυνηγάν την επιτυχία, το σεξ και την επιβεβαίωση έτσι ώστε να μην δίνουν σημασία στην ποιο βασική τους ανάγκη, την αγάπη.

Τι συμβαίνει όταν δεν λαμβάνουμε αγάπη;

Δύο είναι οι βασικοί μηχανισμοί της έλλειψης:

1)Παθητική υποταγή

2)Επιθετική αντίσταση

Η συγγραφέας παρομοιάζει την παθητική υποταγή με τον επικείμενο θάνατο ενός δέντρου. Κάθε λεπτό το δέντρο αποστραγγίζεται από τα βασικά στοιχεία για να το κρατήσουν στη ζωή όπως το νερό και ο ήλιος έτσι η ψυχή του ανθρώπου αρχίζει να μαραζώνει.

Βέβαια έχουμε φτιάξει πολλές λέξεις για να καλύψουμε αυτό το κενό που έχει δημιουργηθεί σε πολλούς ανθρώπους. Λέξεις όπως κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση και βαρεμάρα.

Στον αντίποδα, υπάρχουν διάφορα ουσιαστικά για την επιθετική αντίδραση. Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει να αποδεχθεί ότι χρειάζεται αγάπη, τότε θα κάνει οτιδήποτε για να μην το παραδεχθεί και να αντισταθεί. Όπως και στην παθητική υποταγή έτσι και εδώ το βιβλίο μας παρουσιάζει διάφορες λέξεις που έχουμε φτιάξει για να καλύψουμε αυτή την έλλειψη αγάπης. Λέξεις όπως άγχος, θυμός, επιθετικότητα και εθισμός.

Μια μικρή παρένθεση: Μπορώ να πω ότι μου έκανε εντύπωση το πως η συγγραφέας παρομοιάζει την έλλειψη της αγάπης με την κατάθλιψη. Σε τέτοιου είδους βιβλία, παρατηρώ ότι υπάρχει μια ελάχιστη αλλά σταθερή μείωση των ιατρικών γνώσεων σε παθήσεις όπως η κατάθλιψη. Όχι ότι το βιβλίο δεν είναι καλό (αλλιώς δεν θα το έκανα review) αλλά τέτοιες παρομοιώσεις αν γίνονται πιστεύω θα πρέπει να φέρουν και κάποιες ιατρικές πληροφορίες, με στόχο την ενημέρωση του αναγνώστη και την ανάδειξη των επιστημόνων και γιατρών που έχουν δώσει τη ζωή τους για την μελέτη τέτοιων παθήσεων. Σε μερικά non-fiction βιβλία συμβαίνει (πχ Deep Work) σε άλλα όχι.

Αγάπη και ομοιότητες

«Αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η ανακάλυψη του εαυτού μας σε άλλους, καθώς και η ευχαρίστηση μέσα από αυτή την κατάσταση» Αλεξάντερ Σμίθ

Αρχικά αυτό το απόφθεγμα με μπέρδεψε…

Αυτό είναι αγάπη; Να ψάχνεις δεξιά και αριστερά τα κοινά στοιχεία που μπορεί να έχεις με τους υπόλοιπους;

Συνέχισα να διαβάζω και κατάλαβα τον τρόπο με τον οποίο το εξηγεί το βιβλίο. Η συγγραφέας περιγράφει πως, αν οι άνθρωποι καταλαβαίναμε τη βαθιά σύνδεση που έχουμε τους συνανθρώπους μας, τότε θα τους αγαπούσαμε όλους. Τότε η αγάπη δεν θα ήταν ένα συνεχές κυνήγι κοινών στοιχείων και χαρακτηριστικών. Μεγάλη κουβέντα, μιας και οι περισσότεροι άνθρωποι όταν δεν βρίσκουμε κοινό έδαφος με έναν άνθρωπο, νιώθουμε αποξενωμένοι από αυτόν/η.

Πράγμα απόλυτα φυσιολογικό, μιας και τα περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν με ακριβώς το ανάποδο σκεπτικό. Μεγαλώνουμε με ένα όνομα και μια θρησκεία, η οποία μας θυμίζει πόσο διαφορετικοί είμαστε από τους υπόλοιπους ανθρώπους που πιστεύουν κάτι διαφορετικό. Όλες οι μεριές πιστεύουν ότι «η δικιά μας αλήθεια είναι η σωστή» παραγκωνίζοντας την άποψη ότι όλοι ανήκουμε στο ίδιο σύμπαν και είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά.

Σε ένα τέτοιο κόσμο, το συγκεκριμένο σκεπτικό για την αγάπη, είναι εξαιρετικά δύσκολο να «χωνευτεί».

Αγαπημένες φράσεις για την αγάπη

«Φαντάσου ένα κόσμο, στον οποίο θα σταματούσες μα κρίνεις τους γύρω σου. Αντίστοιχα δεν θα φοβόσουν την δικιά τους κρίση. Φαντάσου πόσα θα μπορούσες να δεις, πόσα θα μπορούσες να καταλάβεις, χωρίς να μάχεσαι για να ενταχθείς στον κόσμο»

«Τείνουμε να παρεξηγούμε την αγάπη για κάτι προσωρινό. Αντιπροσωπεύουμε την αγάπη ακόμα και σε πράγματα όπως λουλούδια.»

«Η αγάπη είναι σαν τον ήλιο. Μπορεί να φαίνεται ότι ανατέλλει και δύει αλλά στην πραγματικότητα, δεν φεύγει ποτέ.»

Η αναζήτηση της αγάπης

«Ο μέσος άνθρωπος πιστεύει ότι είναι κακός και δεν αξίζει την αγάπη»

Το βιβλίο τονίζει πως δεν αποδεχόμαστε την ανάγκη για αγάπη. Οι άνθρωποι έχουμε φτιάξει διάφορες «ταμπέλες» έτσι ώστε να καταπιέζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να στο τέλος να μας πείσουμε ότι δεν αξίζουμε την αγάπη που θα μας δώσουν. Ταμπέλες όπως «φλώρος», «σοβαρός», «ανεξάρτητος», «σκληρός», «γυναικούλα», «αδύναμη» κτλ.

Το σκεπτικό αυτό είναι πολύ καλά «οχυρωμένο» μιας και πάντα θα υπάρχει κάτι που θα κάνουμε λάθος. Μια λάθος συμπεριφορά, μια λάθος κίνηση… Είμαστε εκεί για να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας.

Επομένως, τι μπορούμε να κάνουμε αν έχουμε βαθιές πεποιθήσεις ότι δεν αξίζουμε την αγάπη; Αυτό που προτείνει το βιβλίο είναι να αφήσουμε στην άκρη την αναζήτηση της αγάπης και να επικεντρωθούμε στα «τείχη» που έχουμε χτίσει και είμαστε ανήμποροι να την δεχθούμε.

Για τους σκεπτικιστές…

Μπορεί κάποιος να πει: “Δηλαδή τα περισσότερα προβλήματα μπορούν να λυθούν με την αγάπη;»

Μάντεψε με τι θα σου απαντήσω…Με τον αγαπημένο παραλληλισμό του βιβλίου…τη φύση!

Δίνοντας σε ένα φυτό νερό και εκθέτοντας το στον ήλιο δεν είναι αρκετό. Μπορεί να χρειάζεται και άλλους μικροοργανισμούς και έντομα για να ζήσει. Χωρίς τον ήλιο όμως, θα μαραζώσει.

Αξίζει να μιλάμε για την αγάπη;

Όταν τελείωσα με τις σημειώσεις για την ανάλυση του βιβλίου, σκέφτηκα «χρειάζεται να ξέρουμε, χρειάζεται να το εξηγήσουμε;». Από την άλλη, την περισσότερη ώρα που διάβαζα το βιβλίο, μια ηρεμία με «κατέκλυσε», ήταν λες και έκανα διαλογισμό και παρατηρούσα την αναπνοή μου. Οπότε κατέληξα στο ότι είναι καλό να διαβάζουμε που και που τέτοια βιβλία έτσι ώστε να μας θυμίζουν μερικά πράγματα.

Μιας και είμαστε όλοι ίδιοι όπως λέει και στο βιβλίο είναι καλό να μας το θυμίζει κάποιος. Σε ένα κόσμο όπου τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, τονίζουν τις διαφορές μας και τις διαφωνίες μας, τέτοια βιβλία αποτελούν μια όαση.

 


Διαφήμιση

Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Όταν ήμουνα 3η λυκείου μετά τις πανελλήνιες πίστευα ότι η έκθεση θα ήταν το τελευταίο γραπτό μου. Μάλλον έκανα λάθος… :P. Αυτό που με γεμίζει σαν άνθρωπο είναι να δημοσιεύω περιεχόμενο με την ευχή να βοηθήσω τους αναγνώστες και να τους προτείνω βιβλία που θα τους συναρπάσουν. Το επάγγελμα μου είναι μηχανικός επιστήμης και τεχνολογίας υλικών και το πιο πρόσφατο (και μοναδικό για την ώρα) paper αφορά σύνθετα μεταλλικά υλικά.