Το δικαίωμα του να μη θέλεις παιδιά

Το δικαίωμα του να μη θέλεις παιδιά
Photo by Thiago Cerqueira on Unsplash
17 Shares

Στην Ελληνική κοινωνία, το δικαίωμα του να μη θέλεις παιδιά αποτελεί ακόμα ένα ταμπού που αντιμετωπίζεται με προκατάληψη, επίκριση και ειρωνεία. Η Ελληνική κοινωνία του «πρέπει» ακόμα και τη σημερινή εποχή δεν αναγνωρίζει στους ανθρώπους το δικαίωμα να αποφασίσουν για τη ζωή τους και να πάρουν μία επιλογή που για εκείνους θα είναι η σωστή.

Όλοι μας ακούμε και ξανακούμε συνεχώς γνωστές και μη εξαιρετέες φράσεις όπως «άντε τελείωσες τις σπουδές, ώρα να ανοίξεις σπίτι’’, «πότε θα κάνεις ένα παιδάκι» ή «μόνο τότε θα αποκτήσει νόημα η ζωή σου». Τότε αισθανόμαστε πως καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε θέλω των άλλων που βασίζονται επάνω σε κοινωνικές και θρησκευτικές αντιλήψεις, τότε αντιλαμβανόμαστε πως γονείς και κοινωνία μας αντιμετωπίζουν ως ημιτελείς υπάρξεις που πρέπει υποχρεωτικά να αναπαραχθούμε.

Ουκ ολίγες φορές, έχω διαβάσει διάφορα σχόλια όπως «το σώμα της γυναίκας είναι προορισμένο από τη φύση για να κάνει παιδιά, αν αναλογιστούμε πως εκείνη εμφανίζει κάθε μήνα έμμηνο ρύση και ανάπτυξη του μαστού». Ναι, είναι γεγονός πως οι γυναίκες έχουμε όλες αυτές «τις τόσο όμορφες ημέρες» αλλά και πάλι αυτό δε δεσμεύει καμία από εμάς να ακολουθήσει ένα δρόμο που αισθάνεται πως δεν είναι για εκείνη. Αν θέλαμε να μείνουμε στη φύση, τότε δε θα έπρεπε να έχουμε ψυγεία, κρεβάτια, κινητό, facebook, καφετέριες, ιατρικές εξετάσεις, αυτοκίνητο, σπίτι, δίσκους μουσικής και χίλια δύο άλλα. Ευτυχώς ο άνθρωπος εξελίσσεται, προοδεύει, δε μένει μόνο στην αρχέγονη εποχή και πλέον μπορεί να επιλέγει απρόσκοπτα και αβίαστα για τον εαυτό του. Και το δικαίωμα της επιλογής είναι αναφαίρετο.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πως δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για να γίνουμε γονείς. Η γονεϊκότητα δεν είναι ένας δρόμος που υποχρεώνει κάθε άνθρωπο να τον διαβεί, ούτε ο μοναδικός τρόπος για να εξελιχθεί κάποιος. Θα ήταν καλύτερο για τον κόσμο, την ανθρωπότητα και για τα ίδια τα παιδιά να γεννιούνται σε οικογένειες που θα λάβουν αγάπη και θα έχουν για γονείς ανθρώπους άξιους που θα τα αγαπήσουν ανιδιοτελώς. Αν ανατρέξουμε σε μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες και ψάξουμε το γενεαλογικό τους δέντρο, τότε θα διαπιστώσουμε ότι πολλοί από εκείνους που εξελίχθηκαν με κακό τρόπο είχαν μεγαλώσει σε δυσλειτουργικές οικογένειες. Φυσικά και αυτό δεν αποτελεί εγγύηση μιας και έχουμε δει παιδιά να μεγαλώνουν και εντελώς μόνα και να γίνονται εξαίσιες και ηθικές προσωπικότητες, αλλά σίγουρα σκεφτόμαστε πόσο πιο όμορφος θα ήταν αυτός ο κόσμος αν όλοι μεγαλώναμε σε ένα υγιές περιβάλλον.

Πολλοί εναντιώνονται στην εκούσια επιλογή στην ατεκνία (μιλάμε για το να μη θέλει κάποιος να κάνει παιδιά και όχι να αντιμετωπίζει κάποιο βιολογικό πρόβλημα), χαρακτηρίζοντάς τη ως μία εγωιστική επιλογή που φανερώνει τον κακό μας εαυτό. Αν το σκεφτούμε όμως, είναι εγωισμός ακόμα και το να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο. Διότι μπορεί μεν ο έρωτας δύο προσώπων ή η Επιστήμη να οδηγεί στη δημιουργία μίας νέας ζωής, αλλά το παιδί δεν ερωτάται για το αν θέλει να έρθει στη ζωή, δεν έχει γνώση του περιβάλλοντος στο οποίο θα βρεθεί και υφίσταται με εξαναγκασμό την όποια αδιαφορία και σκληρότητα που μπορεί να υπάρχει στο περιβάλλον του. Κανένας από εμάς δε ρωτήθηκε για το αν θέλει να έρθει στον κόσμο, κανένα παιδί που βασανίστηκε αυτό δεν το έχει επιλέξει. Εξίσου εγωιστικό είναι να θεωρείς μόνο τα βιολογικά παιδιά δικά σου.

Τα παιδιά όλου του κόσμου πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δικά μας, πρέπει να τους δίνουμε στοργή και αγάπη. Και φυσικά δεν πρέπει ούτε να κάνεις παιδιά επειδή φοβάσαι ότι θα μείνεις μόνος ή τα επερχόμενα γηρατειά ή για να αφήσεις το δικό σου όνομα πίσω. Παιδιά κάνεις όταν αισθάνεσαι ότι θέλεις να φέρεις έναν ελεύθερο άνθρωπο στον κόσμο και επιθυμείς να του μεταγγίσεις όλη την αγάπη ώστε να δημιουργήσεις έναν ευτυχισμένο άνθρωπο.

Ο άνθρωπος δεν είναι αναπαραγωγική μηχανή. Είναι και αυτός ένα προϊόν της εξέλιξης και μπορεί μέσα σε λίγα χρόνια να εξελίξει τις Επιστήμες σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλές από τις σοβαρότερες ασθένειες που πλήττουν τον ανθρώπινο πληθυσμό, να θεωρούνται παρελθόν. Άρα πρέπει πια να αποδεχτούμε ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι για όλους τους ανθρώπους και δεν πρέπει κιόλας (αναφέρομαι κυρίως στα ετερόφυλα άτομα). Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν έναν διαφορετικό δρόμο και αυτό πρέπει να είναι σεβαστό. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που επιλέγουν να υιοθετήσουν παιδιά και να δώσουν αγάπη σε ψυχές που έχουν έρθει ήδη στον κόσμο και υποφέρουν χωρίς αυτό να είναι κάτι που έχουν επιλέξει.

Εύχομαι όλα τα παιδιά να έρχονται στον κόσμο, να είναι απόρροια αληθινής αγάπης και να μεγαλώνουν με κάλυψη όλων των βασικών υλικών και συναισθηματικών του αναγκών.


Διαφήμιση

Τροφή για σκέψη κάθε Κυριακή πρωί!

* indicates required

Μαρία Σκαμπαρδώνη
Δημοσιογράφος. Η Ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της διότι μελετά τα μύχια και τα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, μαζί με τη Φιλοσοφία. Η γραφή είναι για αυτή ένας τρόπος ζωής, ένα ξέσπασμα και μία φυγή από την κουραστική πραγματικότητα.